Hayat bana asla 'inanma, güvenme, sevme' demedi. Diyeceğini de sanmıyorum, çünkü bu tarz duygular doğru zamanda doğru insanlara karşı hissedildiği zaman son derece keyif verici. Bence bizi üzen en büyük etken insanlardan çok bizim seçimlerimiz daha doğrusu yanlış seçimlerimiz. Yanlış insanlar er geç kendini ele veriyor fakat bazen bunu ısrarla görmek istemiyoruz, konduramıyoruz. İşte sorun da burada başlıyor zaten taviz!! Karşımızdakinin bizim iyi niyetimizi suistimal etmesine izin vermeden, sevmek ve güvenmek güzel şeylerdir diye düşünüyorum. Umuyorum yanılmam.
Diğer konuya gelince hayat bana asla kendimden taviz vermemeyi ve birçok şeyin kafada bittiğini öğretti. İstedikten sonra başaramayacağı şey yok insanın..
Hayat bana genel olarak herkese güvenmemeyi öğretti. Bu ister arkadaşın olsun, ister ailen, istersen de sevgilin. İnsanoğlu çiğ süt emmiştir. Ne zaman ne yapacağı belli olmaz. Birde kendi ayakları üstünde durmalı insan. Kimseden bir şey beklememeli, beklentilerini hep düşük tutmalı. Böylelikle hayal kırıklarının önüne geçebilirsin. Son olarak kendini sev. Çünkü senden başka bir tane daha yok bu dünyada.
Kişilik & Karakter konusunda 11,8b cevap paylaştı.
Kimseye ederinden fazla değer vermemeyi öğretti en çok. Kime gereğinden fazla değer verdiysem hep üzülen taraf ben oldum. Böylelikle kimseye fazla güvenilmeyeceğinide öğrenmiş oldum.
su son zamanlardaki en buyuk pismanligim sacma sapan hayatima dahil olan bi insan icin istemeden de olsa annemi uzmus olmam, kendimi uzmus olmam. insanlar hicbir seye degmiyor, aslinda deger ama kiymet bilmiyorlar sanirim fazla körler, nankorler. hep deger verdigimden kaybediyorum kaybetmek istemedigim insanlari. bu degeri sadece insanin daima yaninda arkasinda olacak olan ailesi ve kendisi hakediyo. "sonuçta herkes anasının kuzusu baba en sonunda herkes yanından gider o anasının anan senin işte ananın kuzusunun sen hep anan senin olacak yani hep anan en son sen anan yani"
Güvenirken, güvenmemeyi öğrendim. Her ne kadar karşı tarafa güvensek bile kendimizi bırakacak şekilde güvenmiyoruz çünkü hayatın bana getirdiği getirisiyle Güvenirken, güvenmemeyi ve adım atarken önce kendime güvenmem gerektiğini öğrendim.
Ders alamadım da, insanlara olan bağımlılığım da hala geçmedi. Sevgiye olan açlık kendimi sevememem. İnsanlardan nefret etmek. Ben hassas biriyim ölümden de köpek gibi korkarım. Plan yapıyoruz işte. Hayat bana hiçbir halt öğretmedi. Hayat nereye savurursa öyle gidiyorum işte. Kendimi sevmeye çabalıyorum ama çoğu kez başarısız oluyorum.
Bana o dersi babam verdi dün, bana dedi ki; "Kimseye güvenme, sen kendi ellerini tut, kimse tutmaz senin elini, bana bile güvenme"dedi. Aslında doğru söylüyor babam, her zaman kendime yaslanmalıyım
Ben geleceğe dair biri ile plan kurmamayi ve gerçekten birinin beni her şeyimle sevip kabul etmeyecegini anladım bir daha ölsem birini sevmem hiç anlattıkları gibi değiller.