"Ben böyleyim "in arkasına sığınıp mı yaşıyorsunuz?

Şöyle bir durum var ki kimse üstüne alınmasın öyle bir duruma sığınmak adeta bir aptallıktır eski esim gibi... insanoğlu öğrenen ve değişebilen bir varlıktır yani atıyor 70 yaşına bile gelse öğreneceği bir çok şey vardır ve bunu özelliğini değiştirebilir mesela benim eski karım daha gençti yani benim yaşımdaydı ama üniversite bitirmiş ve çalışıyordu ama aile büyükleri araya girip konuştuğunda ise ben okumuşum ve çalışan kadınım ben böyleyim eğilmem bükülmez değişmem diyordu ama bu davranışları özellikleri vesaire benim ona olan deli gibi sevmemi aşkımı bitirdi ve bu yüzden bosandigimda bile gram üzülmedim

Bunun iki yönü vardır;
Birincisi sizi aslınızdan uzaklaştıranlara vereceğiniz cevap olarak "Ben böyleyim" demek,

İkincisi ise hata ettiğini bildiği halde uyarılara kulak asmadan, miskinlikle "Ben böyleyim!" demek..

İkisi birbirinden çok farklı durumlar.

Zira biri size haset ediyor ve sahip olduğunuz güzelliklerin sizden gitmesini istiyorsa sizi değiştirmeye çalışabilirler. Siz de sahip olduğunuz hakikati kaybetmek istemezsiniz doğal olarak. Bu doğru da olmaz zaten. Zira insan yanlışı varsa düzeltir, yoksa daha iyisini yapmaya çalışır.

İkinci durumda ise hatanızı düzelten kişiye "ben böyleyim!" demeseniz bile içinizde bir burukluk hissetmemelisiniz. Aksine ona minnettar olmalısınız. Herkesin birbirini uykuya sürüklediği bu devirde uyaran ve "din nasihattir" ilkesi gereği nasihat eden insanlar bir hayli azalmış ve onları bulmak zorlaşmıştır.

Bu durumda ne kibirli ne de bencil olmak gerek.
Hatta elimizden gelirse kendimiz talep etmeliyiz. Çünkü bizim görmediğimiz bir yanlış hareket dışarıdan farkedilebilir.
O halde "Ben böyleyim!" demeden hoşgörü ile kendimizi iyi yönde değiştiririz.

Ayrıca bunun insanlara faydası da çoktur. Kusursuz insan olmadığı gibi, kemal derecesinde insan da yoktur. Yani hep gelişiriz.

Bu da ancak hatırlatarak ve geçmişin üzerine ekleyerek olur.

#Selâmetle 🙂