Dışarda herkese nefes olup, gülüp güldüren, eve gelince kendi odasına çekilip, kendine sığınanlar burda mı?

Ben dışarda kimseye nefes olup güldürmüyorum ama eve geldiğimde sürekli kendime sığınıyorum. Çünkü sığınacak başka kimse yok. Güvenebileceğim de kimse yok. Bazen hayatta hiçbir şeyim yokmuş gibi hissediyorum..

Çok uzun zamandır görüşmediğim bir okul arkadaşım var.
Her şeye gülerdi..
Bu pozitifliği hayran bırakıyordu..
Bir gün nedenini sordum "Ne yapalım.. güçlü olmasam da güçlü gözükmeye, mutlu olmasam da mutlu gözükmeye çalışmamın ifadesi bu dedi"..
Daha sonra başka bir yerden öğrendim ki her şeye gülmek "Ciddi bir psikolojik bir sorunmuş bu"..

Benim de yerin yaralarım var..
Yaşadıklarım var..
Üzüntülerim var..
Hüzünlerim var..

Lakin, içim gülmezken, yüzümü güldürmeyi asla başaramıyorum..
Bunu çok denedim..
Ama başaramadım..
Belki iyi bir şey bu..
Belki de kötü..
Kim bilir.. :(

Her iki durumda içerde ve dışarıda bir stres durumu var insanlarda , özellikle bu dönemde fazla. Dışarıda iyi görünmek bile kendimiz ile baş başa kaldığınızda sorunlarımız ile yüzleşmeye başlarız.