Beni neden kimse sevmedi?

insanlar, yaşadıklarım, kaybettiklerim her şey üstüme geliyor ve artık daha fazla yapabileceğimi sanmıyorum :') sadece içimi dökmek istiyorum bu yazıya. en iyi arkadaşım eşcinseldi. aile ve toplum baskısı yüzünden canına kıydı. üzücü ama gerçek. onun gidişini kabullenemedim, neredeyse 3 yıl oldu ve çok ağır değresyondaydım. defalarca kendime zarar verdim. hiç kimse yanımda olmadı bu sürede. yakın arkadaşım dediğim insanlar bile "unutursun bu kadar takma." dedi. yıllardır antidepresan kullanıyorum ama zerre faydasını görmedim taa ki aşık olana kadar. çok aşık oldum, çok şey yaşadık. çok güzel anılar biriktirdik. acılarımı unutturdu, beni yeniden hayata bağladı. ama her güzel şey gibi o da gitti. türkiyede yaşıyoruz pek tuhaf sayılmaz ama defalarca t@cize uğradım. aşağılandım. fiziksel görünüşüm yüzünden insanlar beni dışladı. lise hayatım boyunca eziklendim. kimse beni anlamak ve yanımda olmak için çalışmadı. hayatıma yüzlerce insan girdi ama kimse benim ne halde olduğumu fark etmedi. kimse bana yardım etmek istemedi. gözlerinin önünde sadece oksijen alan hiçbir yaşam belirtisi göstermeyen bir canlıya dönüştüm fakat kimse fark etmedi. belime kadae uzanan saçlarımı erkek gibi kestim. bileklerimi kestim. defalarca yüksek doz antidepresan aldım ama başaramadım. ama artık eminim, gidiyorum ve de çok mutluyum. son 2 aydır çok mutluyum aslına bakarsanız. hayata ve insanlara karşı bi hevesim kalmadı artık. yine de bugüne kadar tanıdığım ve tanımadığım herkes; iyi ki varsınız. hoşçakalın, çok güzel olsun hayatınız. aşkla yaşayın...