Kendimi bazen deniz feneri gibi hissediyorum, ya siz?

Bir his değil de gerçekliğin kendisi gibi. Konuşulabilecek insanla, konuşmak istenecek arasında çok farklar var. Anlamak, anlaşılmak gibi.

Biriyle aynı lisani konuşmadan anlaşmak mümkün mü, bu soru daha sorulası bir soru bence. Çünkü farklı lisanlardan konuşanlar eninde sonunda uzaklaşır.

İki insanın anlaşmasının en temeli, aynı lisandan konuşmak. Çevrendeki insanlarla senin konuştuğun lisan aynı olmayınca köşene çekilip kalıyorsun.

Üçü de imkanı olmayan seçenekler.

En doğru nokta bu olsa gerek bu durumda.

Hem de hiç, buz gibi bir varlığa dönüştürür insanı.

Bazen insanın kaçışı olmuyor ne yazık ki. Japonya'daki intihar ormanının içinde kalmak gibi. Çünkü yolu bulamıyorsun çıkışı da.

Ve sessizlik:) tam olarak bu olur.

Sen nasıl çıkardın bu ormandan?

Ve empati de kuramıyorsun, olmadığın için.

En doğrusu:)

O soruyu da sormuyorum artık.
"Hep ben" diyorum, çözüm yollarını bulmaya çalışıyorum.
Keşke o akılları bir başkasından alabilseydim, bizzat yaşamam gerekmeseydi.

Teşekkürler.. :)

Bu yüzden insanlar yalnız kalmamalıdır işte. Herkese bir "Ruh eşi" gerek.