Küçüklüğümde karanlıktan fazlasıyla korkan insandım. Lakin artık karanlık korkum yok. Hatta geceleri arkadaşlarımla gezerken bile karanlık ortamlara gitmeyi seviyorum. Çünkü bence karanlığın bir huzuru var.
Karanlık değil de kasvetli ortamları havaları severim özellikle hem yağmurlu hem kasvetli bir pazar günü öğle ve ikindi arası sahil kenarında veya ormanda gezmeye bayılırım :D
Yani gorseldeki gibi yerler odumu kopariyor. Ozellikle japon manyaklar yuzunden asansorden inip de bos bir koridorla karsilasinca korkudan kanim crkiliyor. Tamam diyorum, kesin birazdan mortum ben.
Ama genel olarak karanligi severim. Huzur veriyor.
Kanka şu son dönemde yemin ederim gördüklerimden, okuduklarımdan sonra herkesin canı cehenneme diyip gidesim geliyor. İnsanlarda empati, saygı, sevgi kalmamış ya. Toplayacaksın edepli düzgün insanları bir yere, kalanları zombi misali düşünüp duvar örereceksin.
Evet, bende internetten biriyle tanışmıştım ama farklı şehirler falan olunca olmuyor. Yapabileceğim bir şey yok ne yazık ki. Sen kendinden ödün verme, olduğun kişiden vazgeçme, kimse için yolundan dönme.