Sanırım ben kendimle imtihan oluyorum sürekli, bir döngü halinde, yaptığım hatalar en büyük imtihanım olabilir 🤷🏻♀️ Sizin nedir, ne olduğunu düşünüyorsunuz?
Babam çocukluğumdan beri en büyük huzursuzluğum, davranışlarıyla, yaklaşımıyla, iticiliğiyle, baskılarla, annemi defalarca aldatmasıyla, sözleriyle, sevgisizliğiyle, umursamazlığıyla, küfürleriyle, gidecek bir yerimiz olmamasına rağmen bizi evden kovuşlarıyla...
Gördüklerim, duyduklarım ve gözümüzün önünde olanlar, yaşadıklarımdan daha büyük imtihan bana. İşsizlik yüzünden intihar eden insanlar, gece dışarıda tek başına yürüdüğü için tacize uğrayan kadınlar, parklarda oynamak yerine sokaklarda çalışmak zorunda olan çocuklar, açlıktan ölen insanlar, din veya cinsel yönelimi yüzünden dışlanan ve şiddete uğrayanlar. Öte yandan her haltı yiyip dışarıda elini kolunu sallayarak gezmeyi onlara hak gören adalet sistemi. Sayacak o kadar çok şey var ki. Bazen kendime kızıyorum ufacık şeyleri dert edindiğim için. Şükretmesini öğreniyorum. Bazen de ben nasıl bir zaman dilimine denk geldim diye isyan ediyorum.
Sevilmeyeceğim gerçeğiyle yüzleşmek... Dost dediklerimden bir vefa görmeyip, karşı cinsten bin cefa görünce anladım bunu. Demek ki bana yalnızlıktan başkası lüksmüş... Tüm umudum bir Rabbimde bir de kendimdeymiş... Allah herkesin gönlüne göre versin diye dua ediyorum hep, Rabbim benim yalnız gönlümü de huzurlu kılsın. İşte benim imtihanım budur. Allah herkesin sınavını kolaylaştırsın.
savaştan baskıdan kaçıp denizlerde boğulan çocuga anne açım denildiğinde cevap veremeyen anneye çocuğuna yiyecek ekmek bulamayan babaya yardımı dokunmayıp üstüne bir de imtihanı buymuş dedirten düzenin olmayan adaletini s...
Geri donmediklerini biliyorum, yerleri de dolmaz ama hayatta her zaman yeni şeyler yaşarız ve yeni şeyler kazaniriz. Bu kaybettiklerimizi unutacağımız anlamına gelmez. Onları hep en güzel şekilde hatırlarız.