Nasıl dönebilirim hayata?

Ya mücadele ediyom ediyom ama bi yerden sonra gitmiyor bozuk araba gibi tekliyom. Uğraşiyom diyorum ki bu sefer ola ak ki yine kursağim da kalıyor. Bırakıyorum kendimi sonra. O zamanda düşenede bi biz tekme vuralımcı insanlar oluyor. Tekrar hedef secip tekrar ugraşigorum ama olmuyor. Hatam nerde bilmiyorum. Gercekten farklı yollardan çok fazla ugraşiyorum belki diyorum bu doğru olan diğerleri yanlıştı. Ama olmuyo olmuyo. Oyle mutsuzum ki.

Doğuyoruz tamam mı bi bakmisiz ki hayat hegamesinin icindeyiz. Hadi var olduk bari bunu degerlendirip bizde biseyler yapalim dihoruz. Sonra ugrasiyoruz bazilari basariyor gercekten nasıl yaptiklarini acayip merak ediyorum bazilari ise basaramiyor. Mesala ben. Ya nasık elimden gelen cabayi gosteripte olmaz istedigim. Cok fazla buyuk seylerde istemiyorum ki ufacik bisey dahi olmuyor. Her yoluda deniyorum. Cok fazla yoruldum. İçime binlerce umudu sığdıripta tekinin olmaması.

O kadar çok ki. Hani en basittinden tut notmaline kadar. Büyuk seyler istemiyorum dahi.
Cok cok basitinden. Bugun diyorum kendime zaman ayirip sunu şunu yapıcam sonra sanki o seyleri yapamayayim diye hersey oluyo ama o olmuyo. Gecen dedimki ya şu yatakta huzurlu bişekilde yatayım. Evde olmayan ses o uyudugum sirada cikti. Tamam dedim madem istediklerim olmuyo bende akisina birakayım. Yine yine yine omuyo. Pisikolojiktir diyorum olmaz bu kadarda. Ama gozlemlediğim kadariyla benden kaynaklanmiyor. Elimi bir dala atiyorum cüruyor. Hani derler ya basiret baglanmasi aynen öyle. Geçen oyle bi duruma geldimki duvari yumrukluya yumruklaya ağlafım. Kimseye zarari olmayan biriyim. Ah mi aldım neden neden diyorum surekli.

Mesela? Suçun ne?

Mutluluk senin için nedir peki

Peki neden gülemiyorsun seni bu hale getiren olay nedir, bana anlatırsan yardımcı olabilirim belki

Ben bir şey yapamam belki ama senin kendin için bir şeyler yapabilmeni sağlayabilirim

Sebebi ne peki ne oldu da bıraktın kendin için bir şeyler yapmayı?

Bazen anlatmak içini rahatlatabilir, yükünü hafifletebilir. Geçtiğimiz süreç hepimizi fazlaca yormakta, yıpratmakta, üzmekte. Yaşamın bize imtihan olarak karşımıza çıkardığı olayları, bazen kaldıramayacak kadar ağır hissederiz. Gücümüz kalmamış gibi yorgun, bitkin, argınız, kimimiz duygularımızı içimizde yaşarız ve bu olayları içimizde yaşarken farkında olmadan yükümüzü daha da ağırlaştırırız. Bu yüzden böyle zamanlarda sevdiklerimizle, çevremizle acılarımızı paylaşabilmekte önemlidir

Herkesin acısı elbette farklıdır, senin de bunu bu denli yoğun şekilde yaşaman çok normal ama yaşama sevincini kaybetmemelisin. Yaşadığın kayıplara dair pişmanlıkların var mı? Ya da kayıplarına olan sevgi bağlılığın ne dereceydi?

O kişiye karşı yapmak isteyip de yapamadığın ya da söylemek isteyip de söyleyemediğin ne varsa kâğıda yaz sanki o okuyacakmış gibi kağıda yaz ya da onları yazarken aslında o esnada ona söylüyormuşsun gibi yaz içindekileri bunu devamlı olarak yap, yazmak iyi hissettirir. Eğer geçmişteki kayıplarına sıkı sıkıya bağlı kalırsan şimdiki zamanından kaybettiklerine de üzülürsün ileride, geçmişine ait pişmanlıklarını, üzüntülerini canını sıkan her şeyi kağıtlara dök her gece yap bunu ve sonra sor kendine bunları neden hissettim altına bu sorunun cevabını yaz sonra ikinci soru olarak şunu sor kendine böyle hissetmem bana ne kazanç sağlayacak? Daha sonra bununda cevabını yaz sonra kendine bu soruyu sor bunları hissetmeseydim nasıl hissederdim şu an ve nasıl yaşardım hayatı? Bununda cevabını yazdıktan sonra bu cevabi hayatına uygulamaya çalış ama önce duygularınla yüzleş