Yeniden doğma şansınız olsaydı nasıl bir ailede doğmak isterdiniz?

Ben doğmadan önce babam ile annem sürekli kavga ediyorlarmış. Hatta ben daha 2 yaşındayken babam beni kötü insanlara satmak istemiş.. Ve 2 yaşındayken ayrılmışlar. Sonra da bir kere 4 yaşındayken beni kaçırmaya geldiğinde gördüm onu.. O anı asla unutmam annemin elinde bıçak vardı ve babam da beni kucağına almıştı.. Ona ilk ve son kez orada “baba” diyebilmiştim. Baba kelimesinin geçtiği her filmde, bir kitabın cümlesinde ya da parkta bir baba ve kızın mutlu aile tablolarını her gördüğümde o kadar çok kıskanıyorum ki onları.. Annem de çok sessiz bir kadındır ve o da şu an kanser hastası... Hayatı boyunca hep sessiz bir insandı. Küçükken o işe giderdi hep, ben de daha 4 yaşından beri evde hep tek başıma kalırdım. Dışarıdaki çocuklarla oynamayı ben de çok istiyordum fakat biliyordum.. Ben onlar gibi “babasının prensesi” değildim ve eğer bir olay çıkarsa beni suçlayacaklardı, çünkü biliyorlardı. Arkamda beni savunacak tek bir kişi bile yoktu. Hayatım hep bu ve bunun gibi üzücü tablolarla geçti. Ama her şeye rağmen hiç bir zaman yeni bir hayat dilemedim. Çünkü biliyordum ben Allah'ın sevgili kuluydum ve eğer çok iyi bir yaşamım olsaydı.. Belki hep sokaklarda o çocuklar gibi olacaktım fakat şu an okulda sahip olduğum hiç bir başarıya sahip olamayacaktım. Ya da insanlara güvenmemem gerektiğine, kimsenin gerçekten kimseyi sevmediğine, şu anki hayata bakış açıma ulaşamayacaktım. Ìyi ki böyle bir hayat yaşamışım ve yine doğsam yine aynı hatta daha zorlayıcı bir hayatı seçerdim..

Daha ilgili, ama bunaltmayan, arkadaşmış gibi davranan, sorunlarımı dinleyen ve “her ne olursa olsun doğruları söyle. Doğruları söylediğin sürece ne olursa olsun kızmayacağım” diyen ve gerçekten de dediğini yapan, hayatımı kurtarmam için okulumla daha ilgili olan, fakir olmayan ama aşırı zengin de olmayan bir aile.