Neden kimseyi sevmiyorum?

Arkadaşlar çok farklı bi kafaya girdim. Kimseyi sevmiyorum sanki. Duygum yok aileme karşı bile. Konuşasım yok cümle kurmaya kalksam sanki canımdan can gidiyor. En sevdiğim şeyler bile mutlu etmiyor. Konuşmak zulüm gibi. Sevgiliyi geçtim yani ennn yakınlarım bile sanki yabancı gibi hissediyorum. Hanı bildiğiniz annemle bile odada tek kalsam ne konuşulur konu mu açmam lazım acaba gibi sanki ilk kez biriyle buluşma tribine giriyorum ve ben eskiden aşırı konuşkan ve neşeli biriydim. Bu efsane ters kişiliğe nasıl büründum ben de anlamadım. Hanı istiyorum ki odada tek kalayım kimseyle konuşmak zorunda olmayayım. Kimse benden bir şey beklemesin. Arkadaşlarım beni hep neşeli ve konuşkan bildiği için bu yeni halimi farketmesinler diye onlarla iletişim de kurmayı kestim. Hatta zekâmda gerilik başlamış gibi bile hissediyorum. Düşünemiyorum odaklanamiyorum hafızam azalmış gibi. Nasıl oldu bu anlamadim. Iki yıldır böyleyim ve giderek dozu artıyor. Nedir bu bilen var mı yalnız ben mı böyleyim, bir şeyler soyleyin 🥺