Neden böyle düşünmeye başladım ?

Son 2, 3 aydır içim içimi yiyor. Gerçekten sıkıldım ve çok kötü hissediyorum. Kendimi bildim bileli hep çok enerjik neşe dolu bir insanım, bazı günler kötü hissetsem bile çevreme hissettirmem çünkü bu konularda konuşmak istemiyorum. Ama son zamanlarda kendi kendime konuşma ve hayal dünyamda sıkışıp kalmak canımı çok sıkıyor. Şöyle ki kendimi çok yalnız, aşağılık ve gereksiz görüyorum. Üniversiteyi kazanmaktan başka Hayatta gözle görülür elle tutulur hiç bir başarım yok. Sanki boştan yere yaşıyormuşum gibi geliyor. Çok beceriksizim hiç bir konuda yeteneğim yok. Resimle uğraşayım dedim olmadı gitar çalmayı öğreneyim dedim onu da beceremedim. Arkadaş çevrem de çok yok. Üniversite başladığında ilk ben adım attım hiç tanımadığım insanlarla arkadaş olayım diye yurttakilerle de arkadaşlık kurmaya çalışmıştım ilk başta iyiydi ama hepsi konuşmayı bıraktı ben arayıp sormazsan hiç birisi yazmıyor bile yani Asosyal değilim ama baya bir yalnız hissediyorum kendimi. Hadi bu sorunu da geçtik kendimi çok değersiz hissediyorum, kimseye içimi dökemiyorum insanız saçma da olsa önemsiz de olsa birileriyle konuşmak istiyor insan. Yalnız kalmayayım okul açılana kadar işe gireyim dedim kimse almadı zaten malum pandemi yüzünden millet işten atılıyor. Neyse bütün gün evde sabaha kadar oturup öğlene kadar yatıyorum sadece kitap, dizi ve şarkı dışında birşey yapmıyorum. Hayal dünyamda yaşıyorum bazen gerçekle ayırt edemiyorum bile o kadar çok hayal dünyamda yaşıyorum ve kendini kendime konuşuyorum Allahtan daha cevap vermeye başlamadım. Bunlar yine çok büyük sıkıntı değil ama asıl sıkıntım 2 yıldır devam ediyor ilk başlarda bu kadar takmıyorum ama şu sıralar baya bir sıkıntı etmeye başladım kendimi değersiz hissediyorum bunu okuyan birçok kişi sövecek yine mi boy mevzusu diye ama gerçekten kendimi kötü hissetmemin sebebi başlarda yazdığım sorunlardan çok bunun yüzünden. Bir erkeğe göre baya kısayım 163 boyum. Yurtta kalırken Arkadaşlarım çok dalga geçerlerdi çok takmazdım ama bu sitedek
  • i boyla ilgili soruları okudukça gerçekten çok kötü hissettim. Birisi demiş kısa erkek, erkek gibi durmuyor, diğeri demiş kısa boylu erkek arkadışım olsa kendimi güvende hissetmem beni koruyamaz, millet ne der, yanıma yakışmaz zaten, çok garip duruyorlar vs vs.. Hak veriyorum kızlara, dışını beğenmrdiğin birisinin içini merak etmezsin. Birkaç sene önce de bir kız gelip aslında yakışıklı gibisin keşke kısa olmasaydın demişti o an çok üzülmemiştim ama şimdi çok zoruma gidiyor keşke değiştirebileceğim bir şey olsaydı. Yolda yürürken çok kötü hissediyorum nerdeyse herkes benden uzun. Dışarı çıkmak bile istemiyorum. Yani sadece kızlar bana bakmıyor keşke uzun olsaydım demiyorum erkekler bile bana ezik gibi bakıyor. bazen ailem bile dalga geçer gibi bakıyor söylemeseler bile arkamdan konuştuklarını duymuştum keske 10 santim daha uzun olsaydı demişlerdi. Neyse zaten hiç kız arkadaşım olmadı bu saatten sonrada ne kız arkadaşım olur ne de evlenirim. Sevgiye, ilgiye aç bir şekilde ölür giderim.
Neden böyle düşünmeye başladım ?
Cevapla