Hiç akran zorbalığı yaşadınız mı?

Ben bunların hiçbirisini yaşamadım. Zorbalığa uğradığımı düşünmüyorum. Ama benim de canımı sıkan insanlar oldu. Lisede falan. Öncelikle bilmişlik tasladığım için. Bildiğim şey her neyse onunla hava atmayı seviyorum. Söz alıp konuşmayı seven biriydim. Dışa dönük sayılırım bu anlamda ama bunu üniversitede falan kırdılar yavaş yavaş. Sessiz olmak hiç iyi bir şey değil. Sustukça aptal olan sen olursun. Ben bana hakaret eden, beni sinirlendiren insanların karşısında susmadım hiç bağırmaksa bağırmak ki çoğunlukla okul hayatımda okul müdürüne şikayet etmişimdir. Liseye kadar böyleydi. Genelde erkeklerle takışırdım. Kızlarla da takıştığım olsa da onları pek şikayet ettiğimi hatırlamıyorum ama etmiş de olabilirim bilemiyorum. Ben çoğunlukla bana bulaşma git ötede oyna mottosunda bir öğrenciydim. Üniversitede de yurt hayatım başladı orada da memnun olmadığım benim rahatımı bozan olduğunda idareye bildirip odasının değiştirilmesini talep ederdim. Bu işe yarıyordu. Kimseyle çamurun içinde debelenen domuzlar gibi dövüşemem. O yüzdendir ki dövüştüğüm insan azdır. Kişisel alanına önem veren biriyim. Sınırları olan biriyim. Bunlara karşı bir tehdit algıladığımda ben de yabanileşebilirim.

Evet hem de çok. Kafam farklı çalışır. Okbliyim. Uyum konusunda hep bir sıkıntı çekmişimdir. Çoğu insanı çok aptal buluyorum ve bu sosyalliğe olan hevesimi bayağı azaltıyor. Dolayısıyla zorbalık için biçilmiş kaftandım. 7. Sınıfta tanıştım akran zorbalığıyla. O yaşlarda insan çok küçük oluyor yaşadıklarından çıkardığı anlamlar çok çarpık ve yanlış oluyor. Şimdi olsa hiçkimse beni böylesine etkileyemez. Ama o dönem çok etkilendim insanlara güvenimi kaybetmiştim. Ama çok da vahim bir durumda değildim ta ki 8. Sınıfa geçene kadar. İnsanların bu kadar kötü olması çok ağır psikolojimi bozmuştu çünkü ben o zamanlar çok düşünen ve çok dindar biriydim. Sonra gerçeklik algım kaymaya başladı. Hayali sesler, paranoyaklıklar... Ama en büyük patlamayı liseye geçince yaşadım. Orada zorbalık yaşamadım ama travmalar etkisini göstermeye başlamıştı. Gerçeklik algım iyice kaydı ve tamamen kendimi dış dünyadan soyutladım. Çok ağır bir sosyalfobi sahibi olmuştum. Yolda bir tek adım bile atamıyodum kimsenin gözüne bile bakamıyodum. Sürekli titriyordum. Koskoca 4 yılım insanlardan kaçmak ve titremekle geçti. Lise... Bu sebeple insanların lise anılarını dinlemeye katlanamıyorum. Benim için yalnızca acı. Hiç gerçek arkadaşım yokmuş şimdi anlıyorum. Kimse ruh halimi farkedip bana yardım etmedi. Anca kendi dertlerini anlattılar.
Şuanda daha iyiyim üniversite sınavına hazırlanıyorum. Ama hayata olan güvenimi kaybettiğimi farkediyorum zaman zaman. Üniversitede de mutsuz olursam artık neler olur bilmiyorum...

yazdım ve rahatladım. Eğer buraya kadar okuduysan teşekkür ederim

Bahanelerin altına saklanıp kendini utangaç özgüvensiz veya psikolojisi bozuk olduğunu düşününce insan asla bir yere varamıyor. İlkokul ve ortaokulda dünyanın en utangaç insanıydım. Kimseyle konusamazdım. Marketten bir şey bile alamazdım utançtan. Güzel bir kızım ve ortaokulda erkekler çok zorbalık yaparlardı. Bir keresinde taktaravallide beni düşürdüler ve ağzım yırtıldı dişlerim kırıldı. Erkekler sürekli zorbalığa uğratıyorrdu beni. Sonra karar verdim asla erkeklerle muhattap olmamaya. Fen lisesine gidecek puanım varken gittim kız lisesine. İlk gün kendime söz verdim. Pısırık olmayacaktım. O ilk günde herkes 2 kişi oturdu benim yanıma oturan olmadı. Eve gittim ağladım. 2. Gün karar verdim. Onlar benimle konusmasa da ben konuşacktim. Bütün masaları gezdim herkesle arkadaş oldum numaralarını aldım. İşte o okulun 2. Gününden beri çok çok farklı bir kızım. Aşırı sosyal oldum. Okul başkanı olarak bitirdim liseyi. Okulda herkes beni tanırdı ve şu anda da aşırı geniş bir çevrem var. Erkeklerdense eskisi kadar nefret etmiyorum 😂

Bende dalga geçildim okulda utangaç sessiz olduğumdan güzeldim ama utangaçlik olunca tipte fayda etmiyo lisedeydim benle dalga geçerdi herkes neden konuşmuyosun derlerdi bende umursamazdım okulda hocalarda sorardi okula gitmek istemiyordum sessizim diye benim okuldan arkadaşıma biri demiş sessiz onla arkadaş mı olunur sınıftakilerden nefret ediyodum okulun sonları konuşuyodum hatta onlar benim yanıma gelip konuşuyolardı sınıftakiler yüzünden gitmediğim için okula sınava da giremedim en iyi okula gitcekken en alt düzeyde okula gitcem sevmiyorum sınıftakileri