Mülayim olan insanlar hakkında düşünceleriniz ve sorunum?

Ya tamam aslında. Daha yaşım 18. Bu yaşlarda istemem zaten pek sevgili. Ama bazı kızlar da egoları için niye milletle dalga geçiyor. Geçenlerde yakışıklı bir arkadaşım otobüse bindiginde onla bile dalga geçmeye kalkmışlar. Yani bu aslında herkese olabilecek bir durum. Fakat ben sık yaşadıgım için cok kotu hissediyorum kendimi. Ayrıca kızları da anlıyorum. Onlar da güçlü ve yakışıklı olmasa bile onları taşıyabilecek ve koruyabilecek bir erkek istiyorlar. Ama bizim gibi sessiz ve sakin insanlarda da bu özelliklerin hepsi var. Sadece cıkarmasını bilen yok. Biz tek basımıza cıkaramıyoruz ki.

Herkesin kişiliği farklı. Ortalıkta cok oyle kendine güveni tam kisiler var ve pek utandıkları şeyler de yok. Fakat bizim gibi kisiler ne yapsa da etse de olmuyor. Karakterimiz buna müsait değil malesef. Kızlar da demekki böyle erkekleri pek sevmiyor. Yapacak da birşey yok galiba.

Vallaha genelde evlenirken öne cıkar gibi bir şey diyorlardı durmadan mülayim insanlar. Ama o da yalan tabiki. Çoğu kızın demiyim de genelde kızların istedigi erkek sizin tarif ettiginiz gibi.

Bulamıyorum ki. Şu ana kadar karşıma çıkan bayanların cogu hep dalgacı ve sadece tipe ve güce onem veren kisilerdi. Bu 2 si olmayan erkekle dalga geçen ve egoları cok sisik kızlardı. Ama inanıyorum ki o kızı bulucam. Ben tipe önem vermem. Yeter ki karakterli olsun.

Benm ozguvenimi tam yapılanırken gelip bir kız yıkıyor. Tamam artık tipe bakılmadan ego için herkesle dalga geçilmekte. Bu devirde sevgi saygı nerdeyse 0. Ama ne yapayım ki herşey yavaş yavaş düzeliyor.

İşte o an laf geliyor aklıma. Ama onlar 2-3 kişi olunca olmuyor. Ağzımdan çıkmıyor bir türlü o kapak laf. Bir de bazı erkekler (tipleri hakkında yorum yapmıyorum ama siz anladınız) yanlarındaki kızlara bazen beni gösterip egosunu tatmin etmeye calısıyor. Yanındaki kız da bana gülünce sanıyorki o benden daha kral daha insan daha bir iyi. Anlayamadım ki. Ama gerçekten de bazı insanlar hiç yanlış kişilere denk gelmeden yaşayıp gidiyor. Ben nereye adımımı atsam hep yanlış kişi. Çözemedim doğrusu.

Ben hayatımda azcık ortamlarda bulundum. Ama ortamları hep uzaktan gördüm ve tanıdım teker teker. Neyin ne olduğunu öğrendim. Ama ben temiz saf ve iyi yürekli bir sevgi ararken öyle bir dünya kalmadığını öğrendiğimde çok afalladım. Bir anda ne olduğunu şaşırdım bu insanlar bunlar olamaz dedim. Tamam hani benm de yüzümde sivilcesidir sakalıdır odur budur var. Ama ne yapalım. Babyface için önce bir geçmesi gerekiyor yüzümün. İnsanlar hiç birbirini anlamaz olmuş.1 tane sivilceleri çıksa dünyaları yıkanlar var. Benm yüzümde gani gani. Ama kendilerinde sivilce olsa hemen birini çevirip ordan laf atarlar. Aha onların sivilceli haliyle bile hala adamım ben der. Devir güçlülerin devri zekilerin devri değil artık. Devir kötü insanların devri. Ben bunu anladım.

Vallaha dışarı çıktım. Tam eve dönüyorum. Bir çift geçerken yanımdan ! bir de sessiz konuşmaya calısıyorlar hesapta! ne insanlar var bak görüyorsun falan diyorlar? Şimdi bana söyler misin ben bu insanlara ne yaptım? Kötülük mü yaptım? Hayır.
Eeeee. Ne bu tanımadıgı insanlarla dalga geçip kin kusmak?

Çok doğru işte. Onları cok takıyorum. Bu da beni yıpratıyor. Ama bu tabir ettiginiz insanların da cogu beni nasıl tak diye buluyor ve çileden cıkarıyor onu anlayamadım. Mülayim kişiliğim zaten kızmama ve baskalarına sert olmama karsı cıkıyor. Zaten bu kisilikten de vazgecemem. Benim mizacım bu. Ne yapalım.

Ne bileyim. Yanımda bir arkadaşım olsa. Aslında çok var ama uzakta oturuyorlar. Sık sık bir araya gelemiyoruz. Zaten onlarla dolasırken ozguvenm de tam oluyor. Onlar beni tamamlıyor. Gülüyoruz egleniyoruz dolasıyoruz laf atmaya calısanı susturuyoruz rezil olunca kıpkırmızı oluyor konusamıyor. Ama o sevdigim arkdslarım olmayınca cok yalnızım.

Tek başıma biraz güvensiz oluyorum. Dün akşam iftar yemegine yetismeye calısırken yukardan biri baskasıyla konusurken gülmeye basladı yanındaki adam arkasını döndü ve eeee ne var bunda yani dedi digeri gülmeye devam etti. Aşağılamaya calıstı. Moralim bozuldu. Sonra da tanıdık bir abi dedigim biri arkamı donup ona baktıgımda birşey demedi ama önüme döndügümde senin ben tipini s. gibi birşey soyledi. Bu adamlar yüzünden sıkıntı yasıyorum. Yoksa her şey tam olacak aslında. Yüzümdeki sivilceler ve alamadıgım sakallar ve uzamıs saclarla beraber görüntüm tamam kötü ama kisiligimin narin oldugunu bilip boyle yapmaları da kafamı bozuyor.

Kendine güven nasıl toplanır onu bile bilmiyorum. Kendimi bir toparlayabilsem. Patır patır gelir gerisi. Keşke benle de dalga geçen olmasa da ben de mutlu olsam ama nerde. Mesela eskiden de cocuklarla gezerken anneleri falan o cocuk kim gel oglum sana birşey soylicem derlerdi. Ne dediklerini anlayın işte. Dış görünüşüm yerine oturana kadar skntılar cekicek gibiyim. Ne yapayım yani. Bu olaylar onurumu cok kırdı. Toparlanamıyorum.

Zaten içimden hayatımda 1 kere bile kötülük yapmak gelmedi şu ana kadar. Kimseye kıyamıyorum bana kötülük etse de kızsa da. Bu yüzden eziliyorum galiba. Ne var yani kendime özgü tarzım varsa ve saf takılıyorsam. Bu benim hayatım değil mi ya. Neden bazı insanlar bizi hor görüyor.

Çok utangacım. En yakın arkadaşlarımla bile mesafeli konusuyorum. İcimi dokuyorum 1 gün sonra gelip birisi o konustugum konu hakkında dalga geçiyor. Yine bosalan kafam dertlerle doluyor. Olmuyor.

Bu çevremdeki kişilerin cogu olgun değil. Oturdugum yer birazcık sert bir ortam. Yani genelde ağır abilerin takıldıgı ve insanların güce onem verdikleri bir yer. O yüzden nereye gitsem bunlar cıkacak karsıma. Bu ortamda bana göre cok sıkıcı ve cok kaba. Yani yer alamıyorum içinde. Sıkılıyorum daralıyorum. Özgüvenm de boyle bir durumda oturamıyor.

Zaten çevremle baya mesafeliyim. Şaka yaptıklarında bile bana öyle karısmazlar. Ya da islerine yardım ettigimde severler ama isim cıkınca illa bir maraz cıkarırlar. Ayrıca hic tanımadıgım bir insan bile dalga geçmeye baslayınca artık kendimi eve kapatasım geliyor arada.