İkili ilişkilerde karakterinden sürekli taviz veren kişi daha mı çok seviyordur?

Birbirlerine değer veren insanlar karşısındakinden bunu beklemezler. Kişiliğinden ödün vermek insanı içten içe kemiren bir şeydir. Denge kurmak ve uyum sağlamak adına kişiliğini kaybetmesi ya da taviz diyelim bulunduğu kabın şeklini almasıdır.
Çok sevmekle alakalı bir durumdan ziyade kişiliksizlikle bütünleşmiş bir durumdur.

İkili ilişkiler kavramı başlı başına karmaşadır. Dışarıdan bakıldığında taviz veriyor gibi görünse de iki insan birbiriyle aynı fikre, aynı düşünceye sahip olabilir. Denkleme döksek maksimum 1 milyon tane farklı düşünce tipi çıkabilir ama bu olasılığın iki insanda birleşme olasılığını yok saymak da yanlış olabilir. Taviz birazdan sevgiden gelebilir. Kendinden taviz vermen gerekebilir. Olduğun kişinin sevilesi bir yanı olmayabilir. Örneğin buzdan bir insanın biraz sıcaklık göstermesi gibi bir şey bu. Her şey iyi olacak diye de bir şey yoktur. Sevmek için taviz vermek terimi bir süre sonra kendini kaybetmeye neden olabileceğinden bu denklemi kendimiz sağlam tutmalıyız. Düz mantık bakarsak evet taviz veren kişi daha çok seviyor olabilir.

Bence kimse tamamen karakterinden ödün veremez. Bunu esnetebilir, göz yumabilir ama her kişinin iyisiye kötüsüyle oturmuş bir yapısı vardır. Bunu değiştiremezsin.

İkili ilişkilerde kendinden taviz veren kişi, bunu sevgi adına yapabilir ama karşılığının olmadığını görerek bunu yapmaya devam etmek aptallıktır bana göre; sevgi değildir. Sırf iletişimi sağlam tutmak adına kendinden ödün vermek aciz bir durumdur. Ya o kişiye duyulan aciziyettir ya da içseldir. Benim anladığım sevgi bu değil.