İçin kan ağlarken, yüzün gülebilir mi?

İçim kan ağlarken, gülmeyi becemem. Ama içimin kan ağlayışını da kimseye bildiremem. Çektiğim her neyse onu tek başıma kendi içimde aşmaya, çözüm bulmaya, doğru düşüncelere yönlendirmeye çalışırım. Yokmuş gibi yapamam.

Bazı kahkahaların ve mutlu yüzlerin ardında acılar gizlenir. Hatta belki yıllarca öylece kalırlar. Ben öyle olamadım. Mutlaka o acıların üzerine gittim. Mutlu kahkahalarla ya da sürekli mutluluk verici şeylere yönelerek onları örtemedim.

Acılarımı üzerlerinde düşünerek, olması gereken yerlere koyarak zamanla anlamlandırıyorum ve artık acıtmamaya başlıyor. Yüzüm de ancak böyle gülebiliyor.

Eğer ki çok kötü bir durum ise gülmek zor gelebilir. Dış etkenlerde bu daha çok oluyor (Kaza bela, sağlık, ölüm vs.). Ama iç etken durumunda gülebiliyor (yani insanın kendisini karamsarlığa sokması).

Bu yazdıklarım göreceli olabilir. Biri çıkıp "Sana katılmıyorum. Ben gülebiliyorum." diyebilir. Dediğim gibi kişiden kişiye farklılık arz edebilir.

Aslında bu soru kişilerin karakteri ile alakalıdır. Herkesin mizacı, huyu suyu ve karakteri ayrıdır. 😊

BEN HEP ÖYLEYİM. AMA BİLMİYORLAR. SIR... 2,5 SENEDİR ÖYLE ÖZLÜYORUM ÖYLE GÖZÜMDE TÜTÜYOR Kİ CANIMI ACITAN SEVDİĞİM... HİÇ KİMSEYE ANLATMADIM. 5 SENEDİR UNUTTUM SANİYOR EN YAKIN ARKADAŞIM BİLE , AMA UNUTAMADIM BEŞ YILDIR , BİR AN BİLE. ANCA BURDA İNSANLARA ANLATIYORUM BU DERDİMİ 40 SORU SORDUM 2,5 YILDIR

En karanlık gecenin bile bir sabahı vardır :)