Her insanın içinde kötü-karanlık bir yön vardır, kimse kusursuz değil. Sadece bu yönümüzü hayat, ortaya çıkarabilmemiz için yeterli koşulları sağlamadı ve bu nedenle kendimizi ''iyi'' addediyoruz. Peki siz bir insanın kötü yanlarını görseniz, bu özellikleriyle yine de onu sevmeye devam edebilir misiniz?
Bir insanın karanlık yanlarını da sevebilir misiniz?
Hepimizin karanlık bir yönü var elbette ama bunu içimizde tutmaya çalışırız bu da onu bastırmaya çalıştığımızı gösterir. Karanlık yanını bana gösteriyorsa bu karanlıktan çıkıp karakterinin görünen bir parçası olmuş demektir bunu da kabullenmek zor olurdu.
Kötülüğü veya iyiliği seçmek kişinin kendi iradesi dışında gelişemez.. Bana göre.. kötü insan hep kötüdür.. Belki içindeki kötülüğü göstermediği için farketmemiş olabiliriz... fakat karanlık ve kötü yanını fark ettiğimiz an şöyle deriz... Ay ne kadar da iyi bir insan gibi görünüyordu oysa.. Bence iyi veya kötü olmak kişinin kendi seçimidir... Bir kötünün bin kişiye zararı dokunur.. uzaklaşmak ya da mesafe koymak gerekir.. yoksa bizde onun karanlığında çürür gideriz... Fakat bu sevdiğimiz bir kişi ise o zaman çok büyük bir hayal. kırıklığına uğrarız.. Bir yanımız severken biz yanımız hayır sevmemelisin diye karşı çıkar..
Sevmenin en güzel hali bu zaten bence. Her yönüyle, rağmenlerle sevebilmek. Hepimizin kusurları ve olumsuz tarafları var. Büyük bir çoğunluk böyle sevildiğinde çiçek açar, sadece emek ve sabır lazım.
Içinden bir canavar çıkıyorsa kusura bakmasın sevemem yani. Illaki her insanın kötü niyetli düşünceleri olabilir de katlanamayacağim bana kesinlikle ters düşen şeyler olmamalı
Bildim bileli karanlık yön ve karanlık kişilik her zaman insana cazip ve güçlü gelir. Hatta bunun üzerine birkaç makale okumuştum. Bir merak uyandırdığı için bu tip insanı daha çok ön planda tutabilirim ama sevmek deyimi eyleme geçer mi bilemem. Daha çok seksapaliteyi arttırdığını kanısındayım. Tabiki bu yanlış anlaşılmasın makaleden oradaki bilim insanlarının fikirleriyle yola çıkıyorum.
Bu özellik bana ve başkalarına zarar verebilecek seviyedeyse kabul etmem ama basitçe kötü alışkanlıklar olarak baktığımız da öyle birini sevmiştim. Narsist, sırf kendini düşünen, empati yeteneği sıfır. Kısaca anlayışsız biri ama artık bu tarz kişilik bozukluğu yaşayan insanlarla muhattap bile olmuyorum
İçinde kötülük barındıran, besleyen, karanlık yönleri olan kişiler bende hep tedirginlik yaratmış mesafe koymama neden olmuştur. İnsan şeffaf olmalı, klişe olacak belki ama içi dışı bir olmalı, açık olmalı, birbirimizi okuyabilmeliyiz, kapının arkasını göremiyorsam içerde olan şey insanda kuşku uyandırır.
soyle sibernetic cyborg... mitolojide yasayan bir tanrica... destanlarda gecen bir elf falan olsa severdim ama insan denilen birseyin karanlik tarafinda bile gunes doguyor yani.. ne oldugu belli bir biyolojik tur... fonksiyonlari belli yani ne kadar marjinal olabilir ki... o yuzden pek sasirtan bir tarafi olmadigi icin sevmek veya sevmeme konusunda sahsina bagli der gecerim...
Hayır sevmem. Bu hayat hepimizin kötü yanınıda her an ortaya cıkartmak için fırsatlar sunuyor buna meğilli olanlarımız çekinmeden kötü olabiliyor. Ben ne olursa olsun iyi olmaktan vazgeçmedim , vazgeçenide sevmem
düzeltilebilecek durumdaysa sevebilirim o insanı karanlık tarafını değil ama içindeki güzelliği kim kötülüğü sever ki? içinde olan güzellikle yeniden doğmasını sağlamak lazım tabi dediğim gibi düzeltilebilecek durumda ise
Karanlık yön ile kötü yön aynı şey değil bence. Benimde karanlık bir yanım var, ama hak etmeyen kimseye zararım dokunmadı. Kötü yönüne rağmen insanları sevebilirim. Biraz uzaktan olur ama severim.
Benim nasıl varsa herkesin vardir. Oldugu gibi kabullenmek en guzeli aksi halde degistirmeye kalkmak ya da gormezden gelmek pek saglikli sonuclar dogurmaz
Eğer değer veriyorsam ona ve o düzelmeyi istiyorsa tabiki de severim. Ve onu düzeltmeye çalışırım. Aksi takdir de kendi isteğiyle kötü oluyorsa bu konu da rahatsız olduğumu belli ederim ve eğer beni kaybetmeyi göze alıyorsa nefret dahi ederim.