Yaşla birlikte insanlara gelen bir merhamet duygusu vardır. Olaylara daha duygusal bir yönden bakarlar. Bir zamanlar korkunç şeyler yapmış olsa dahi, insanların ilerleyen yaşlarla birlikte karakterlerindeki o yumuşamaya anlam veremiyorum. Ölüme yakınlık mı, geçmişin hesabımı, yapılanları düşünmek mi yoksa hissel bir yoğunluk mu? Sizce insanlar neden yaşlandıkça daha da duygusallaşır?
Geçmiş deneyimlerin vermiş olduğu hissiyat ve çevresindeki sevdiği insanların varoluşu, onlara bakış açıları bu olgunluk sanırım buna sebep oluyor. Bu gibi insanlar ne kadar öfkelensede bir insana, onları sevmeyi asla geride bırakmıyorlar. His, samimiyetin hiçbir an yitirilmediği tek alandır. Bu düsturda hareket ediyorlar.
Bu dünyada kalıcı olan tek şey yaptıklarımızdır.. Maddi olarak hiçbir şey yanımızda olmayacak ister Yaratıcı ya inanın ister inanmayın fakat toplumsal olarak insan evladının bir etik kurallar kitabı vardır ve bu algı yüzünden (ki istemese e insan oğlunun yapısında bu mevcuttur) insan iyilik peşinde koşmaktan HAZ alır... Ne de olsa bencil ve çıkarcı varlıklarız iyilikleri bile kendi çıkarımız için yapıyoruz neyse asıl konuya gelirsek insan sonuçta öleceğini anladığı için belki bir taraftan yırtarım da öldükten sonra da rahat bir yaşamım olur der... ya da yaşlanıp hormonları, libidosu en alt seviyeye düştüğü ve yalnız kaldığı o uzun zamanlar da hayatın anlamını yaptıkları davranışları sorgulayarak aslında doğru olanın yapılması gerektiği kanaatine kavuşur. Olgunlaşır ve bazı şeyleri kavramaya başlar çünkü artık yaşlanmıştır ve KUŞ ötmüyordur... Yazık bizde böyle olacağız zamanla fakat yaşasın Sustanon 250..
ben de ters fonksiyon oluyor herhalde :D yasim ilerledikce daha merhametsiz gadar ve acimasiz oluyorum.. eksiden olaylar ve olgulari tartar esneklik payi bazi hosgorulerim vardi.. ama tamamen artik analitik ve nevrotik bir insan oldum.. herhalde icimde askerden kalma vietham sendromum nedeniyle... bazen nefes alan herseye famas otomatik tufekle ates altina almak istiyorum... devletler bana balistik fuzelerin kontrolunu verseler dunyayi havayi ucurur katliam yapardim.. ya da subutayin ordusu olsa sehirleri yagma.. talan kilictan gecirirdim... ama bu nevrotikligim icinde zeki hanimefendilere karsi koyamiyor frederic chopin gibi oluyorum o ayri :D
İnsan yaşlandıkça kurtulur" demiş birisi korkudan, belki yılgınlıktan ve başka şeylerden oysa yaşlandıkça bulunur mavinin en iyisi akasya çürür, tren hızlanır, eller ufalır gibi km yitirir, sözgelimi bir başkasının bulduğunu herhangi bir akşam alacası değil ki bu. Başka söze gerek yok sanırım.
İnsan yaş aldıkça tecrübe de alıyor. şu an ki ben ile 20-30 yıl önceki ben farklı, hatta 10 yıl önceki bile çok farklı. Eskiden çok daha tahammülsüzdüm, İnsanlara, hatalara, vb. Daha doğrusu muhakeme yeteneği yaş aldıkça daha fazla ilerliyor, muhakemem son 10-15 yıldır çok sağlam. Damarıma basılmadıkça gönül kırmam, lakin kırdımsa da pişman olmam. Hak etmiştir, bazı insanlar kırılmadan adam olmuyor maalesef. Yaş almanın bir diğer farkındalık kazandıran özelliği de zaman bitiyor.. hiç bitmeyecek gibi gelen zaman aslında bitiyormuş.. Allah bilir elbet ama yaşam ortalamasına bakarsak şurada en iyi ihtimalle 10-12 senem kalmış :) ne kendime ne başkasına haksızlık etmeden, toprağı güncendirmeden yaşamak gibi hevesim var..
Hissel yoğunluk olduğunu düşünmüyorum. O duygunun yoğunluğu genç yaştaki insanlarda da var çünkü. Ölüme yakınlaşıyor olmaları, geçmişte yaptıklarının hesabını verecek olma düşüncesi korkutuyor gözlerini.
Çok şey görüp geçirince oluyor bu. Büyüklerin nasihatleri masal gibi gelirken aslında ne kadar gerçek olduğunu yaşayarak öğreniyorsun! Empati yapabiliyorsun. Tabi birde kaybettiklerinin farkına varıyorsun gençlik gibi... Bütün bunlara rağmen birşey öğrenememişler var. Onlarıda teneşir paklıyor
Olayın şeklı bence dogumdan ıtıbaren bır surece baslıyoruz ruhen en duygusal oldugumuz zamanlar ruhumuzun en zayıf oldugu dönemlerdır yanı cocukken ve yaşlıyken hep söylerız yaşılar ıcın cocouk gıbı oluyorlar dıye sebı bu herkes bu surece gırecek kaçıs yok kımse 60 yasında dogmuyor. oyuzden hepımız sıradan ölümlulerız
Yaş aldıkça insan aslında her şeyin ne kadar boş olduğunu anlar Küçük şeyleri kafaya takmamayı öğrenir Ruhunu, aklını, vicdanını temizler ve kalbiyle düşünmeyi öğrenir Biz gelip geçici bir dünyada yolcuyuz ve her geçen gün ölüme biraz daha yaklaşıyoruz Hayatımızın geri kalanını ne kadar saf, masumane, sevdiklerimizle güzelce yaşasak o kadar kâr..
İnsanın hayat tecrübesş artıyor ama o tecrübesini yansıtacağı süresi kısalıyor. Ektiğiniz fidan ağaç olunca dalına salıncak kurarım diyorsunuz. Ağaç dimdik yükselirken sizin beliniz bükülüyor. Hayat işte... İşte bundan duygusal...
Aslında bu temel bir sebebe dayandırılabilir mi bilemiyorum. İnsan yaşlandıkça geldiği yere, toprağa yaklaşıyor ve küçülmeye, yani tekrar çocuklaşmaya başlıyor. Bilinçli olarak yapıldığını düşünmüyorum, tamamen içgüdüsel bir hareket gibi.
Yaşlanıp göreceğiz diyorum aynı psikolojiyi yaşayacağız orası kesin. Hastalıklar, alınganlık, çocuksu duygu hatta aizemer gibi olabilir yani babam öyle 80 yaşında aizemer çocuksu.
Açıklamaya katılıyorum... yan komşumuz geldi aklıma tonton bir teyze ne zaman sohbet etsek gözlerini dolduğunu görebiliyorsun... zaman zaman bunu bende düşünürüm...
Ben bildim bileli hep duygusal, ağlamaya meyilli biriyimdir. Hâlâ da öyleyim. Basit bir cümleye bile hüngür hüngür ağlayıp duygusal hallere girebiliyorum.
puahahahhahah duygusallıkla ilgili bir konuda brad pitt'in fotoğrafını koymamalıydın.. herifin kendisi duygusuz olduğunu ve son 20 yıldır ağlamadığını itiraf etti..
Çok gün görmekten... İnsan yaşlandıkça durulur... Çünkü, yorulur... Dünyanın en zengini de olsa, yorulur... Bazıları kendini yenilemeye çalışarak bunu gizlemeye çalışır... Bilim; insan beyninin 20 yaşından sonra yaşlandığını söylüyor...
çünkü yaşlandıkça insan ölüme yaklaşıyor, yaptığı hatalar, pişmanlıklar ve yanlışlar gözünün önüne geliyor. Yaptıkları ve yapamadıkları için pişmanlık ve üzüntü duyuyorlar
Insan her yaşta duygusaldir aslinda sadece yaşanmışlıklar yorar ölümüme yakin olduklari için duygusallaşabilirler. İlgiye ve sevgiye daha çok ihtiyaç duyarlar..
Araba gibi düşünüp örnek vereyim, belirli bir süre sonra bazı şeyleri değiştirmek gerekiyor ama herşeyi sıfır gibi olmuyor herşey yaşanıyor , yaşayacak birşey yok heyecan kalmıyor gibi gibi
Ben tabii bilemem ama bence hayattan alacağını almış biri gibi hissediyorlar. Birçok duyguyu tatmış, neyin gerçek olduğunu anlamışlar. O yüzden daha hassaslar.
Aşk İlişkileri 
Kadın Emeği 
Gündem 
Cinsel Yaşam 
Güzellik & Bakım 
Alışveriş & Hediyeler 
Kızlar Bir Adım Öne 
Tatil & Seyahat 
Arabalar 
Astroloji & Burçlar 
Eğitim & Kariyer 
Gamer 
Moda & Stil 
Spor 
Evcil Hayvanlar 
Müzik & Etkinlik 
Kültür & Sanat 
Para & Ekonomi 
Magazin 
Diziler & Filmler 
Cilt Bakım 
Kişilik & Karakter 
Saç Bakım 
Çocuk & Ebeveyn 
Yeme & İçme 
İnternet & Teknoloji 
Ev & Yaşam 
Özel Günler & Hijyen 
Dünya Kupası 
Aile & Toplum 
Diyet & Beslenme 
Sağlık 
YKS2026 
Diğer 
