Anksiyete (Kaygı Bozukluğu) olan var mı? Bu belirtiler var mı sizde? Psikiyatristle yazışarak tedavi olabilir miyiz?

Bana koyuldu bu teşhis. Kaygı bozukluğu diye. Doktorum secita 15 mg ilaç verdi 1 kutu kullan gel dedi. 1 kutu bitti ilk kutuyu sorunsuz içtim. 2. Sefer 2 kutu daha verdi. Sonra ben o 2. kutuyu içmedim. Sebebi de ben de bir an da inanılmaz uykusuzluk yapmasıydı. Öyle ki ilacı içtim deli gibi uykum gelmesine rağmen uyuyamadım. Uykuya dalınca da istemsizce kas kasılması gibi bir hareket yaşıyordum bacaklarım kollarım ben istemediğim halde uykumda hareket ediyor ve bu şekilde sıçrar gibi uykumdan uyanıyordum. Bir daha da içmedim.

Ben doktora unutkanlık, dalgınlık, odaklanamama, toplum karşısında kendimi ifade edememe, toplum karşısında konuşurken heyecanlanma, terleme diyeceğini unutma çok çabuk dikkat dağılması sorunlarıyla gittim. Doktora anlattığımda bunlar çok normal şeyler hepimizin başına geldi bir geçiş dönemindesin bunları atlatıp gideceksin dedi.

Bunları anlatırken ilk gittiğimde salak salak ağlamaya başladım. Ben yabancı birinin yanında hele ki sebepsizce ağlamaktan nefret ederim. Bu hissi çok güçlü bir şekilde üniversitede kızılaya ilk kez kan verdiğimde yaşadım. Koluma iğne acı verdi öyle bir ağladım ama sonra durduramadım. Doktor bir de neyin var dediği halde hiçbir şey anlatamadım. Çok berbat bir şeydi. Sebebini bilmeden ağlamak. Hem de bayağı ağlamak falan. İğrençti.

İlk psikiyatriste gidişim mezun olduktan sonra Kpss’ye ilk hazırlandığım dönemde gittim. Gelecek kaygım o zaman hat safhadaydı. Ağlıyordum ders çalışırken işsiz kaldım. İş bulamadım. Çok kötüyüm diye. Hala işsizim hala kpss’ye hazırlanacağım diye uğraşıyorum ama belki daha çok mu kabullendim artık bilmiyorum daha az kötü etki var üstümde. Yine sosyallikten kaçınma karşı cinsten kaçınma davranışı bende de var. Şöyle ki karşı cins beni beğenmeyecekmiş gibi geliyor. Genelde instagramdan konuşuyoruz. Fotoğrafımdan beğeniyor falan eğer sohbet güzel gidiyorsa buluşalım diyor buluşmuyorum. Kendimde bir sürü bahaneler buluyorum bunu sürekli yapıyorum. Ne konuşacağız ki? O zaten benim fotoğrafımı beğendi beni beğenmedi. Aslında ikisi de benim. Fotoğrafımdaki kadar güzel değilim. Aslında en kötü 2-3 sene önceli fotoğrafımdır. İnsanlarda gözle görülür değişimler genelde 10 yıl ve sonrasında olur. Yine sosyallikten de kaçınıyorum çünkü kilom olduğu için benle takılmayacaklarını düşünüyorum. Aslında aşırı bir kilom da yok. Şişmanım ama hareket etmemi engelleyecek kadar değil herkesin dikkatini çekecek gibi değil. Bana bazen tam tersi geliyor. Aslında yanlış bir şey bu ama eylemde öyle olmuyor. İşsiz olduğum için de hiçbir şey yapmaya kendimde hak bulmuyorum. Ben kendimi psikiyatriste yazarak çok daha rahat anlatırım aslında.

Annem şizofreni hastası. Paranoid şizofreni hastası. Bunu ben uydurmuyorum. Annemi psikiyatriste götürdük. Doktor ona şizofreni başlangıcı var dedi. Hayalle gerçeği ayırt edemiyor dedi.