Küçüklükten kalma bir travmanız var mı?

5 yasindayken hastaneye gittigimde nasi olduysa annemin elini birakip hastalarin oldugu kata gitmistim tam o sirada elleri kanlar icinde bir hemsire cikti bende o merakli halimle odaya bakinca orada 10-11 yaslarinda kanlar icinde bir cocuk gormustum. o gunden sonra her hastaneye gidisimde bu olayimi hatirliyorum.

Saymakla bitiremem. Ama bu yazıyı görmeseydim hiçbiri aklıma gelmezdi. Kafamizda birseyi ne kadar çok buyutursek yorar, yıpratır, mutlu olmanı engeller. O yuzden arabeske baglayip oturup hicbirini dusunmem. Cunku yasamak istedigim hayatim gecmisim degil gelecegim..

Evet su parkına gitmiştik orda bir havuz vardı çokkk büyüktü gittikçe su daha derin oluyordu 12 yaşındaydım yüzmeyi bilmiyordum suyun içine girdim birden ayağım yere demiyordu panik yaptım suyun altına düştüm ölüceğimi zannettim 😢 şükürlerki orda biri beni kurtardı şimdi yıkanırken bile su çeneme geldiğinde boğulucakmışım gibi oluyor 😰

Bir sürü travmam var.. çaktırmıyorum dünyanın en mutlu insaniymis gibi davraniyorum.. Çünkü nasıl bir insan olduğuna inanirsan zamanla ona dönüşürsün..

Yanımdaki insanların ağzı açıkken yemek yemesi. Hala bir sahne var gözümden gitmez küçüklükten beri, sırf o yüzden her yemek yeme sesi bana batar.

Evet.
Uzun süre karanlık, dar ve havasız yere kapatılmam sonucu klostrofobi ve karanlık korkusu oluştu.

Babam işten geleceği zaman çay koyayım dedim 6 yaşındaydım perde yandı iyi ki babam geldi. Ondan sonra mutfakla aram hiç iyi olmadı

Küçükken köpek kovalamıştı beni çok korkmuştum şimdi ne kadar sevsemde köpekleri yinede yaklaşıp yakından sevemiyorum

7 sene önce küçük kardeşimle evde tekken 6.5 şiddetinde deprem olmuştu, ben o günü unutamıyorum..

Kediye sopa atmıştım çok pis tırmalamıştı hala izleri var kolumda elimde, birde asansörde kalmak.

sallanan salıncak korkusu 4 yaşında soldan demir beşik çarpmıştı