Ruhun mu önde gider, nefsin mi?

Nefis : kişi, ruh demektir. Nefis dediğimizde de ruhun kişiliği, asaleti, nezaketi, şerareti, duyguları, ilmi, sevgisi, öfke, merhameti akla gelir.
Nefis, ruhun beden içindeyken bedenin rızıklardan aldığı lezzeti ve musibetlerden duyduğu acıyı tanımlayan ve bunları tadan yaşayan bir şeydir. Her zaman şöyle derler neden derler bilinmez, nefis şeytandandır.
İkisi birbirine bağlı ilişik objelerdir. Lakşn şu ana kadar nefsi üfledik diye sure okumadım ama ruhu üfledik diye duydum.
Nefsi terbiye olmuş insanın ruhu önde gider ve bunu ancak Allah bilir.

Nefsime hakim olmak konusunda üstad seviyesindeyim. O kadar duygusuz ve hissiyatsız yaşıyorum ki bu aşama dahilinde asla taviz vermem. Ruhumu da dizginledim artık; rasyonel alemin içerisinde tek gerçek "mantıktır" benim için. Akılcı felsefeyle hareket ederim; sebep-sonuç ilişkisi kurar "etkiye tepki" prensibinde tüm argümanlarımı tekrar tekrar gözden geçiririm. Beni esir haline getirip, kölelikten el değiştirtecek hiçbir manevi yaptırıma teslim olamam. Zekamı kullanmak benim yegane değerlerimden biridir; o yüzden hangi konu olursa olsun ussal sistemle yaklaşıyorum. Bu güne kadar derinlemesine pişmanlık duyacağım hiçbir hataya bulaşmadım. İnce eler sık dokurum neticenin her vakit lehime olmasını isterim. Duygularım da bastırılmışlığın içerisinde asimile oldu böylece; aklımı kullanabildiğim kadar insanım. Bazıları diyor ya "nefis işte ona uydum" aslında aklını çalıştıramamanın bedelidir de kabul etmezler.