Koşulsuz sevgi gerçekten var mıdır?

Annenin sevgisidir. Onun dışında böyle bir sevgi yoktur. Diğer her sevgi bencildir. Bu illaki çıkar ya da sevgi karşılığı olarak algılanmamalı. Manevi boyutta kendisine fayda sağladığından sever insanlar. Kesinlikle "kendim için bir şey istiyorsam nağmerdim, her şey onun için" diyen yalan söyler. Tarotta kupa ası koşulsuz sevgiyi akla getirir. Çünkü kupa asında, sevginin sahiplenilmemiş halini görürüz. Eğer paylaşılması ve paylaştırılması gereken kocaman bir hazine varsa bizde, onu herkese ayrım yapmadan koşullar öne sürmeden pay etmek en doğrusu olurdu. Ya da bir insan söz konusuysa onu parçalarına, iyiliklerine kötülüklerine ayırmadan olduğu gibi sevebilmek, kabul edebilmekten söz edebiliyor olurduk ki bu herhalde varılacak son noktadır, bu yüzden ütopik olması da kaçınılmaz görünür pek çoğumuza. Özellikle de kırılan bir kupadan bize düşen ganimetin ilahi bir seçimle bizim elimize geldiği yanılsamasına kapılmışsak. Kendi kendimize koşullar ve dar yollar yaratıp hem kendimizi hem de başkalarımızı onların içine tıkmışsak.

Sevginin enkazına giden süreçte küçük çatlaklardır koşullar. Bu çatlakların hem oluşumunda hem de yıkıma gidecek ortamın oluşunda sorumlu olanlar hayallerdir. Hayallerimiz var, kendi halinde durduklarında gayet masum olan ancak bir başkasıyla birleşen dünyamızda beklentilere dönüşüp acımasızca saldıran.

Hayallerimizde kurduğumuz dünyanın parçalarını severiz, onları sahipleniriz. Dünyamızı bir başkasıyla birleştirmek için taşıdığımızda onlar da gelir. Sevdiğimiz kişiyi bize anlatan yansımaları görmek yerine genellikle zihnimizdeki sevdiğimiz parçalara yönelir gözlerimiz. Hayallerimizden gelen sevdiğimiz parçalar ilk önce sinsidirler, birer koşula dönüşmeden önce bir illüzyonun altında sevilenin üzerinde görünürler. Zaman geçtikçe bu bu parçalar katılaşır. Sevilen ile aramızda bir ayna olurlar. Biz sevilene baktığımızda hayallerimizin parçalarından oluşan aynayı görürüz. Zaman geçtikçe bu illüzyon tamamen ortadan kalkar. Gerçeğin keskin ışığı sevdiğimizden gelenleri taşır ve aynamızın üzerine saplar. Çatlaklar oluşur aynamızda. Bunu kabullenemeyiz. Bundan sonra koşullar öne süreriz; o başından beri tutunduğumuz, benimsediğimiz parçaları korumak adına, onların müdafaasının savaşını veririz. Sevgimizin ölçütü artık bu olmuştur. Ve belki bir gün ayna kırılır. Ortada içimizde doğup büyüyen sevginin enkazı durur, karşımızda sevilenin çıplak gerçekliği. Bunu bir anda kabullenmek zordur. İşte bu yüzden sevgiler kırılgan ve çabuk biter görünür. Koşulsuz sevmek bu yüzden çok zordur. Sevilen kişiden gelen gerçekliği görecek göz ve gerçeği kucaklayacak kocaman bir kalp gerektirir.