Tutuk, ezik, özgüvensiz yaşamaktan bıktım. Ne olacak benim bu hayatım?

Kendimi bildim bileli Sosyal fobi, panik bozukluk, depresyon var. Insanların içinde tutuk kalıyorum, tepki verememe canımi çok sıkıldığında halde içine atma, susma, duyguları bastirma aşırı panik hali heycan kaygı durumunu yenemedim bir türlü. Özgüvenim yok insnalr beni tiye almıyor sözüm geçmez meselâ. Benden küçükler benim yanımdakilere abi derler bana demezler. Sesim çıkmaz karşılık veremem susarim kuserim 3 4 gün daha fazla kafaya takarim sinir olurum ıntikam beslerim kin beslerim. Ortamda benle takilirlar sessiz pasif olduğum için buna uyuz olurum yine içime atarım kimse bni takmaz. Hakliyken haksız olurum. Kendimi savunamam konuşurken zor konuşurum sesim çıkmaz hatta kısılir. Çoğu kez alttan alırım. Hakkim yenir ses edemem ve sürekli hakkımı yerler. Karşı koymaya çalışırken heycan olurum işten atarlar vs diye düşünüp yine geri çekilir içimden ağlarım kaygı oluşur herkes bana düşmanmis gibi gelir herkes beni mal gibi görüyor gibi geliyor kendimi izole ediyorum daha çok böyle yapa yapa ve biriyle hafif tartışma olduğunda konuşmam ama karşı taraf için sanki birşey olmamış gibi yine konuşmaya çalışır zor barışırm. Bazen ben barışmak isterim ama adım atamam sanki birşey tutuyormuş gibi geliyor. Bu tarz şeyleri hep yaşıyorum. Insanlar değişse bile aynı şeyleri yaşıyorum hep. 26 yaşındayım hiç sevgilim bile olmadı. Bu yüzden bir işe girmeye korkuyorum alay ederler hakkımı yerler ezerler diye. Konuşkan olmadığım için dilini mi yuttun diyorlar mesela hep sessiz kalırım kendimi sevmiyorum. Aslında iyi biriyim ve çok duygusalım çabuk darilan küserim insanlar çok kötü kimseyi sevmiyorum. Makam olarak yüksek kişilerin yanında panik olur konuşamam ne derse onaylarim kaçmaya çalışırım. Benim bilinçaltında ne olabilir bunu bu yaştan sonra nasıl çözebilirim ücretsiz hipnoz tedavisi uygulayan psikoloğa ihtiyacım var ama imkanım yok. Sizce bu yaştan sonra bunlar mümkün mü? Çünkü ben yıllardır böyleyim kroniklesti ve gerçek kendimi unuttum.