Derdi olmayan insan var mıdır?

Herkesin, en mutlu insanın dahi içerisinde sağlam bir derdi, karanlık bir dönemi geçirip taşıdığını hatta sakladığını düşünüyorum şahsen. Benim inandığım şey biz insanların en dibi görmeden ulaşabileceğimiz en iyi noktaya varamayacak oluşumuz. Kendimden örnek verecek olursam eğer böyle aman aman dertleri olup sıkkın hissedip mutsuzluğa bürünen biri değilim. Her gün yüzünden gülümsemem eksik olmaz, kendimi her zaman mutlu kılabilirim. Ancak bunun kaynağı da dibe çöküştür kendi yaşamımda. En dipleri gördüm ve sonucunda yapmam gereken şeyi buldum, kendi doğrumu oluşturdum. Mesela o en dibe sokan olaylar için bile mutlu olabiliyorum şimdilerde. Çünkü biliyorum ki eğer en kötüyle karşılaşmasaydım en iyiye varamayacaktım. Bu sebeple de şöyle bir toparlayacak olursam eğer; her insanın ruhunda bir yerde köşeye koyduğu karanlık bir kutusu olduğu kanısındayım. Bizim hayatımı etkilemese de gün yüzüne çıkmasa da kişinin karakterinin derinine girince illa ki böyle bir şey çıkacaktır.

Gerçekten sağlam bir dertle yüzleşene kadar karınca ısırığı kadar şeyleri dert sanabilir insan, hayatın mahvolur depresyona girer (?).

Bir gün aklına bile gelmesin diye uğraşacağın bir dert düşer önüne/ çarpar yüzüne. Çözmeyi bırak, hayatını harcasan yine geri gelmez bazı şeyler. O karınca ısırığı kadar şeylere canını sıktığın anlar belirir zihninde, ne güzel anlarmış.

Herkesin derdi vardır. Küçük veya büyük, yüzeysel veya derin, önemli veya önemsiz... Kimisi onlardan kurtulmayı başarabilir, o dertleri çözebilir ama bu hiç derdi olmadığını göstermez. Sadece çözmeyi başardığını gösterir.

Umarım herkes bulur o güzel başarı yolunu.

İmkansız yoktur. Bebeklerin bile kendini ifade edememe derdi var. Kortizol hormonunu bir kez dahi tatmayan insan varsa buyursun gelsin evi arabayı üstüne yapayım.