Yaş ilerledikçe insanı yoran şeyler nelerdir?

Ne güzel tarif ettiniz. Kesinlikle öyle. Gençlik döneminde anı yasamya bakıyoruz kamyonunun hızına tutulup, bilmiyoruz ki dışarıdan bakılınca ne kadar tehlikeli göründüğünü...

Bu zamanla çok zor ve yorucu oluyor. Güvenin kırıla kırıla guvenemez oluyorsun yeni tanıdığına

En zor şey sanırım birine laf anlatmaya çalışmak 🤦🏻‍♀️ Hele ki anlamayan birine.

Gereksiz insanları çıkarmayı başardınsa zaten hayatindan, harika. Bir avuç insanla mutlu olabiliyorsun sana yeten.

Dur bakalım daha birkaç yıllık evlilik hemen yormasin. 4-5. senede bir sorguluyor insan evliliği ama çocuk da olunca başka bir şey evlilik. Farklı bir yaşam biçimi mühim olan sorunları birlikte çözüm mutlu birlikteliği canlı tutmak.

Esin ev hanımı mi?

Öyle olunca daha yoruyor maalesef. Ben de calsiiyorum akşam eve geldiğimde evde birçok sorumluluk beni bekliyor oluyor. Bunun büyük çoğunluğunu kadın ustlenmek zorunda gibi ama eş destek olunca biraz hafifleyincd yük kendini iyi hissediyorsun. Bir de şu var eşler zaman zaman arkadaşlarıyla ayrı ayrı ve bir de başbaşa vakit geçirebilmeli kendilerine de zaman ayirabilmeli. Bu inan cok motive ediyor. İyi geliyor.

Sen elinden geleni yapıyor ve için rahatsa gerisini bosver. Çocuklarımızın bu yaşlarına bir daha tanık olmayacağız. Bu anların tadını çıkarıp büyümesini keiyofle izle. Eminim birgün eşin çok geç olmadan cabani fark edecektir.

Ooo daha yaşın 25. Ana yaşadıklarindan öğrendiğin çok şey var belli ki..

Kesinlikle öyle oluyor

Nextlevel'e hazırım bu hayat yolunda diyorsun yani. Ne güzel bunu başarabiliyorsan. Tahammülsuz ve bir şeyleri kafaya takınca rahat yaşayamıyor zaten insan hayatı, seninki en güzeli 😁

Öyle oluyor. Hep sevdiklerimiz, güvendiklerimiz yarı yolda bırakıp sırtını dönmüyor mu zaten? Kalabalıkların arasında hep yalniziz aslında. Ben insanlari, hakkımdaki düşüncelerini vs vs çok kafama takan; küçük ayrıntılarda boğulan, başkasının derdini kendine dert edinen biriydim. Bir süredir bunların bir cogundan kurtuldum. Aslında kendi hayatımızı kendimiz için yaşamayı öğrenmek gerek. Yemek yerken, gezerken ya da dedigin gibi ağlarken yanımızda birileri olsa bile doğarken olduğu gibi olurken de yalnız öleceğiz. Hayat her zaman iki, üç, dört kişilik değil. Eninde sonunda tek kisilik bir yolculuk...

Farklı bir bakış açısı. Umarım bulduğunda ruh ikizini tek derdiniz yatağın küçüklüğü olur 🙂

Böyle kesin cümleler kurma. Bak mesela o bırakmaz da diyordun muhtemelen. Şimdi de bulmam bu şekilde netim diye bir kesin cümle kuruyorsun. Kısa cümleler kur, öyle süsleyip püsleme, şimdiye kadar uzun uzun cümle kurdum da ne oldu diyorsun belki evet ama paylaşmak insan ırkının doğasında yok mu? Hayati, soluduğun havayı, yediğin yemeği, içindeki sevgiyi.. bir süre sonra bu yaşadığın kendin içinde kurduğun dünyanda yalnızlığın canına tak edebilir. Evet her şeyiyle hazırsan amenna ama öngördüğümüz gibi olmuyor bazen hayat...

Her anından mutluysan hayatının hiç sıkıntı yok. Belki de birilerine ihtiyacımız olmadan güzel bir ömür sürmek de mümkün dediğin gibi. Dert yok tasa yok diyorsun.

Estağfurullah ne demek🙂. Keyifli bir sohbet oldu benim için👍🏻

Rica ederim efendim🤗

Bu yazdıklarından umut olsa diğerleri de hallolur. Önce kendi içinde bu meseleyi çözmelison bence. Hepimiz bir ara boşlukta hissederiz, ama yaşadığımız sürece o umut hep var aslinda.

Ah ahh ömür güzel... Şu yaşımda ben de sorgularken buluyorum hep bir seyleri.. bu sene bu duygularım daha da yoğun. Tükenmesin, tukenmedigni görürsün bir gün umarım.