Herkesin hayatında bir kırılma noktası vardır. Bir olay bir an sizi tamamiyle bambaşka bir insana daha olgun ve durgun birine çevirebilir. Benim büyüdüğümü anladığım an çok hazindir şimdi anlatıp içinizi karartmak istemem🙄😃
5 yaşında hayatta yalniz basima yürüyecegimin farkina varmiştim, o zamanlar bursada kiraciyiz babamlar ucuz diye rutubetli gunes gormeyen yerde buyutmusler beni tabi sonra eklem romatizmasi bas gosteriyor bende belden basliyor, sag ayak sol ayak sonra tekrar bel falan, bu oldukça hastaneye goturuyorlar di ama benim belim tutulmuş halde olmasina ragmen yurumeye zorlandim peder tarafindan 2 katli binanin merdivenlerini o halde indim otobus duragina o halde gittik ne kucaga alma ne taksi tutma var, hastane 4. Katta muayene olacagim yer oraya kadar merdivenden cikarken canimin acimasindan akıttigim gozyaslarimin pedere cehennem atesi olarak donmesini allahtan istedigim gün büyüdügumu farkettim
17 yaşıma kadar, dolmuşa, otobüse binip de Kızılay’a gitmişliğim yokken, Eskişehir’de üniversite okumaya gitmiştim..
Ailem beni Eskişehir’e bıraktığında o zaman büyüdüğümü anladım.. Tanıdığım hiç kimsem yoktu.. Şehri bilmiyordum.. Hatta ailemin yanına geri nasıl dönecektim onu bile bilmiyordum..
Neyse ki Rabbim çok iyi insanları bana arkadaş olarak gönderdi.. 2 ay sonra Türkiye’de her yere gider oldum.. :))
Futbol ile Üniversite arasında seçim yapmam gerektiği zaman :) Bir tarafta hayallerim bir tarafta gerçeklerim vardı ben gerçekleri seçtim ondan sonra da hayal kurmayı bıraktım
Düştüğümde tek başıma kalktığım zaman fark ettim. İnsanların yaptıklarına artık üzülmeye başladığım zaman fark ettim. Ailemin yanından ayrılıp tek başıma başka şehre geldiğim zaman fark ettim. Bazı şeyi ne kadar çok istersen iste olmayacaksa olmuyormuş onu fark ettiğimde büyüdüm. Kalbimin kırıldığında, ağladığımda annem üzülmesin diye ona fark ettirmemeye başladığım zama anladım ki büyümüşüm ve eskisi gibi hiçbir şey olmayacak.
Çok üzgün veya dibe vurduğum anlarda o çocukça rahatlıkla anneme koşup her şeyi anlatmak ve hafifleyene dek ağlamak yerine sadece "ben iyiyim" dediğim zaman farkettim.
Daha fark ettiğim ana gelmedim, kendimi büyük gibi hissetmiyorum. Çok şey yaşadım küçükken belkide yaşanmamışlıklar yüzünedir böylesine şapşalca davranışlarım. Bilmiyorum, bildiğim tek şey böyle çok mutlu olduğum.
Yurtdisinda yaşadığımız icin ben ailem için daima dili tercüman etmdm gerekti vs vs yani bu durumdan asla cocuk ruhumu hiç birakmadim ve bir nevi daima büyük gibiydim
13 yaşımda cocuk olmama rağmen büyüdüğümu düşündüğüm icin depresyona girmistim. Sebebi artik abidik gubidik hayaller kurmamam ve derslere yogunlasmam gerektigi söylendiği için.
1
0 Yorumla
Gizli Üye
(25-29)
+1 yıl
Az ve öz konuşmaya başladım. Hayatımı basitleştirmeye başladım, fazlalıktan kaçındım, bildiğim yollardan gitmeye başladım, insan ilişkilerinde temkinli olmaya başladım fakat bir o kadar da önemini anladım. Vardır daha bir sürü ama şimdilik aklıma bunlar geldi