Hepimizin zaman zaman yaşadığımız bir durumdur aslında kalbimizden geçeni değilde o anki ruhsal durum ya da şartların gerektirdiği gibi konuşuruz.. Bazen kızdığımızdan, incindiğimizden bazen gururumuzdan, bazende karşımızdaki kırılmasın diye iyi niyetimizden, kalbimizden geçenleri değil de söylememiz gerektiğini düşündüklerimizi söyleriz.. Ben bunu en çok sinirlendiğimde yapıyorum sanırım, kalbime hemen bir ses geçirmez duvar örüp onu söyleyeceklerinden men edip öfkemle konuşuyorum. Ara sıra incitmemek için yaptığımda doğrudur ama uygun bir uslupla gerçeği söylemeyi daha çok tercih ediyorum.. Söyle dedi kalp, dilin lal edildiğini bilmeden..
Değil. Bazen çok beylik laflar ederim ama aslında kalbimden öyle geçmiyordur. Bu yüzden büyük laf etmekten çok korkarım çünkü ne zaman büyük konuşsam başıma gelir.
Kesinlikle aynı. Böyle insanları severim diyenlere dikkat edin , 3. günün de şikayet etmeye başlarlar. Bunun esası budur , yansımayı görmek istemiyorsan hiç bir şey duymak istemiyorsun demektir.