Neden üzülen hep biziz?

Biz değmeyeceğini bildiğimiz insanlara hep değer vermeye alışmışız acaba bu kez düzeldi mi belki düzelmiştir diye diye kendimizi kandırıyoruz bilmiyoruz ki düştüğümüz yerlerden bir daha geçeceğiz sonradan diyoruz ki neden böyle bir hataya düştüm. Bu hata bizim vazgeçilmezimiz olmuş ama fark etmiyoruz. Ya tutarsa mantığıyla hayatımızı mahvetmeye devam ediyoruz. Üzülürüz üzülürüzde sonunda ne oluyor otur düşün kafanın etini ye acaba nerede hata yaptım? Biz o hatayı bilmeden yapar olmuşuz ki nasıl bulalım akıllanmayız ama neyse hayat devam ediyor.

Çünkü biz salağız. Hiç akıllanmayacaz. 100 kerede olsa haketmeyen insanlara haketmediği değeri gösterecez. Bu bir kaderdir. İnsanlat değişmez. Özünde iyi olan iyidir kötü olan kötüdür. Tek ortak paydada buluşuyoruz o ise hepimizin bir gün öleceği.