Ben bu hayata boşuna gelmişim. Benim gibi düşünen insan olduğunu hiç düşünmüyorum ama var mı?

Derslerim kötü, bütün gün evde oturuyorum, arkadaşlarımla nadiren dışarı çıkıyorum, bütün gün bilgisayar oynuyorum, arkadaşlarım her gün kendine yazık ediyorsun şu tiple diyor, doğuştan kronik hastalığım var, her tarafım oturmaktan ağrıyor, her nefeste sanki ölümümü hızlandırıyorum, hiç aşık olamadım, sevmek sevilmek istiyorum ama olmuyor, param da açlık sınırı kadar var ( kyk sağ olsun biraz kurtarıyor), şu anki dışarıda görebileceğiniz kısa paça dar pantolon tiplerinden çok farklıyım.

Ruhsuzum, öz güvenim var mı onu da umursamıyorum artık ama ben buyum demek ki öz güvenim var diyorum belki de bu bir teselli.