Çok yapmacık, istemeden ve samimiyetsiz gülüyorum yeter artık ne yapabilirim?

Şimdi bana birisi bir şey anlatırken odun gibi durmamak için kendimi yapmacık gülmek zorunda hissediyorum bu yüzden de çok ağladım kendimi cimcikliyorum gülünecek bir şey yok diye kendime etmediğim hakaret kalmadı.
Normal bir şey derken de gülüyorum istemeden ve kendim olamadigim için hep başkalarının mutlu etmek için oluyor bunlar biliyorum.
Yüz ifadem de gulmeyince sert olduğu için çocukken ablam hep kızgın kızgın taklidimi yapardi bu yüzden gülümsemek ve gülmek bende takıntı oldu bir travma oldu.
Gülmezsem kimse beni beğenmeyerek gibi salakça bir şey. Bana verebilecek tavsiyesi olan var mı? Aynı durumu yaşayan vs.
Çok yapmacık, istemeden ve samimiyetsiz gülüyorum yeter artık ne yapabilirim?
Cevapla