Asosyallikten Sosyalliğe geçis

Ben başardım. Asosyal, sürekli evde takılan, sürekli bilgisayar oynayan bir tiptim lise başlarında ve ondan öncesinde. Hiç kimseyle muhabbet kuramazdım, alıgandım. Ama sonra, gayret ettim kendimi geliştirdim. Sağlam arkadaşlıklar kurdum. Beni o halimle kabul eden arkadaşlarla çeşitli aktiviteler yaptım. Kendime bakmaya başladım. Saç stilimi değiştirdim, gözlüklerimden kurtuldum, giyimime özen gösterdim. Kişisel gelişim kitapları öyledir böyledir derler fakat ben onların sayesindede kendimi geliştirdim. Ne yapıp ne yapmayacağımı hem kitaplarla, hem deneme yanılmayla öğrendim. Bir zamanlar varlığımdan habersiz olan insanlar, bir süre sonra yanıma gelmeye, konuşmaya, yakın arkadaş olmaya çalıştı. Birçok arkadaşım oldu. Beni seven kızlar çıktı karşıma. Bir çok kız arkadaşlarım oldu. Aranan biri oldum. Ama şimdiyi soracak olursan, lisenin o renkli yılları bitti. Çoğu kişiyle iletişimimiz koptu, çoğu kişiyle de konuşmuyoruz bazı sebeplerden. İyi kötü günler geçti ve şunu anladım. Çok sosyal olmak bana göre değilmiş. Bıkmıştım, insanlardan kaçar oldum. Bi rahat vermiyorlardı. Şimdi ortalamadayım. Artık rahatlıkla arkadaş çevresi kurabiliyor, aktivite yapabiliyorum. Tabi herşey için maddiyat lazım ilk başlarda biraz. Yoksa olmuyor, kıyafeti, kafesi, bakımı derken para gerekiyor. Sonrasında ise zaten insanlar yardımcı oluyor, halden anlıyorlar. Yani ben başarmışsam, herkes başarır.

Senin suçun değildir belki? Bu devirde dostluklar çok zor kuruluyor, sevgi saygı bağlılık, kısacası emek isteyen şey.

Devir kısa yoldan para kazanma, emek vermeden yükselme, başkasının sırtına basarak yükselme devri, kimseler emek harcamaya yanaşmıyor. O zaman da dostluk mostluk kurulmuyor.