Asosyal bir insan, sosyal bir ortama girmek zorunda kaldığında özgüvenli olup üstesinden gelmesi mümkün mü ?

insanların o gittiğim ortam haricindeki yaşantımın bütün gün evde torumak ve hiç arkadışımın olmaması şeklinde olduğunu anlamamasını istiyorum normal yaşıyorum sansınlar istiyorum ama ne kadar uğraşsam da birşeyler eksik kalıyor ve anlıyorlar karşımdakiler beni kendilerinden aşağı görmeye başlıyorlar. yok mudur çözümü ?

olabilir belki de sosyalleşme istediği içimde gizli de olsa vardır. ancak ailevi nedenler ve hayat şartlarım buna izin vermiyor. dolayısıyla böyle asosyal yaşamak daha işime geliyor. ama insan içine çıkmak zorunda olduğumda bunlar yüzüme vurulmasın istiyorum. sanal ortamda ablamın arkadaşları bile evde oturmamı ima eden şakalar yapıyorlar örneğin afedersin ama "k.ç mı büyütüyorsun evde" gibi asosyalliğimi yüzüme vuruyor insanlar.

Haklısın. insanları sanki kendimi savunmak zorunda olduğum rakiplerimmiş gibi görmeye başladığımı anladım şimdi. yani sahte de olsa onların karşısına bir kalkan edinmeden çıkamıyorum. onlar sanki düşmanım ve ben de koruma kalkanım olmadan bir hiçmişim gibi. En güzel kalkan, umursamaz olmak galiba.

asosyalden kastım hayatında hiç arkadaşının olmaması ve zorunlu işler olmadıkça evden dışarı pek çıkmamak, ancak bu durumdan rahatsız olmadan hayatını yaşayabilmek desem.

ama bunun yanında katılmak zorunda olduğun ortamlar olabiliyor mesela akraba düğünleri gibi falan. ya da aile toplantıları, ablam ve onun arkadaşlarıyla buluşmak gibi. ben şimdi asosyal miyim sosyal fobi mi var yoksa 2 si de mi ?

teşekkür ederim link için. yazılanlar içinde fiziksel belirtiler pek olmuyor. belki de sebebi ona bağlayamıyor olabilirim. ama düşünceler kaygılar korkular gibi şeyler uyuyor bana.

Doğru. özellikle de önceden planlanmamış olan ve beklenmedik yeni gelişmelere ve ortamlara karşı da korkum var. mesela daha önce hiç gitmediğim bilmediğim biryere gitmek yerine hep gittiğim bildiğim yeri tercih etmek gibi. ya da bilmediğim yere gitmek zorundaysam çok strese girerim.

Senin adına sevindim :) inşallah ben de atlatırım. burada dertleşmek bile moralimi yükseltmeye yetti. çevredeki insanların asosyal insanlara olan olumsuz düşüncelerini bakış açılarını değiştiremeyeceğimizi anladım. o yüzden kendimizi değiştirmek zorundayız. insanlar anlamıyor çünkü. güçsüzsen bir tekme de onlar atıyor. anlamaya çalışmak veya bize normal insanmış gibi davranmak filan yok onlarda.