Boşluktayım resmen, hep mutsuz hep amaçsız

İnsanı bu berbat boşluğa sürükleyen sağına soluna bakıp da yapacak bir şey bulamadığın dünyadır. Kuşların sesi anlamsızlık içinde mi dostum, o zaman dön ve müziğe bak. Daha korkunç. Kuşların kanat çırpışları nedensizlik içinde mi dostum, dön ve sanki daha harika olabilirmiş gibi insanların kanatlarını çırpışlarını izle. Daha gülünç.

Bizi yaşamdan alıkoyan sıkıcılık, doğanın bizim için söndürdüğü şanslardan ve durumlardan başlar, ve daha sonra tekrardan döngüyü tamamlarken seni bir amaç doğrultusuna çekerken belirir. Güneşin sıcaklığından bunalmış olabilirsin, kendini rahat hissedeceğini sandığın bir gölgeli ağacın sert rüzgarları altına atabilirsin kendini. Fakat bu duygu için bulutların güneşi kesmesini beklememelisin. Yerinde sabit durduğun sürece doğayı ve şansı beklersin, fakat hissizliğine kılıç çekip ağacın gölgesine yuvarlanırsan kafanı bunalımdan ve yoğunluktan ayırmış olursun.

Rüzgar sadece saçlarını okşayıp onlara temas etmez.

Mesela ayağa kalkıp, semtinde şöyle bir turlayıp geri eve dönmek gerek, ama yapmazsın içinden gelmiyor.

İşte onu yapmalısın, eğer yapmazsan içinde ki karanlıkta kaybolursun.

Bu sadece bir örnek elbette. Sen her şeyin farkındasın. Eğer biraz kendi hayatına ve kendine adapte olursan çözümler bulmaya başlayacaksın. Ve sen çözümlerin üzerine gitmezsen, başkaları da çözüm bulduğu ile kalacak ve çözümleri sürekli uzaktan izleyeceksin.

Belki o çözümler buradan anlamsız görünür gözüne ama bir adım atmalısın. Bazen elimizden birisinin tutup bizi çözüm formüllerine çekmesini, çözüm formülü olmasını isteriz. Ama bu her zaman gerçekleşmez, adım attıkça hayatımızda benliğimiz de olumlu ivme kazanır.