Eşcinselim ve çok yalnızım..?

18 yaşındayım. İlkokulda keşfettim kendimi sıra arkadaşıma aşık olarak.. O günden beri çok şey yaşadım içimde..Hala içimde yaşamaya devam.. Kız arkadaşım oldu. En fazla 3 ay sürdü. Çünkü sıkıcı ve monoton bir ilişki gidiyordu. Sonra başkasını buldu ve benden ayrıldı. Ben onunla mutlu olamazdım. Sadece şansımı denedim belki olur dedim. Ama olmadı. İlkokulda hissettiklerim doğruymuş. Yolda hep sempatik,tatlı çocuk görünce kıskanıyorum sanki. Onunla olacak kızları.. Kızların en azından bir şansları var.Ama ben belkide imkansızı istiyordum. Tipime güveniyor muyum? Orta halliyim diyelim. Benim beğendiklerim beni beğenmez biliyorum, işte bu yüzden yalnızım. Kimse eşcinsel olduğumu bilmiyor. Nasıl söylenir ki? Hal ve hareketlerimde kadınsı değil gayet normal. O yüzden içimde yaşıyorum her şeyi.. Bir erkekle uzun ilişkimiz oldu fakat amacı cinsellikten başka bir şey değilmiş gözleri benden çevrildi başkalarına baktı.. Bende baktığı yerde bırakıp gittim yanından.. Ben sevmek sevilmek istiyorum kötü bir amacım yok. Uzanıp kollarında uyumak istiyorum. Sevgiye mi ihtiyacım var? Bilmiyorum.. Hep gülüyorum. Herkesi güldürüyorum. Mutlu gibi gözüküyorum.Ama hep yalnız ağlıyorum. Kimse duymuyor içimde ki çığlıkları, içimde ki fırtınayı.. İşte bu yüzden hep yalnızım ben..