Abi Deyip Geçemem! Hem Annem, Hem Babam, Hem Abim, Hem de Kahramanım!

Yetiştirme yurduna verildik

Hani 7'den 70'e herkesin söylediği bir söz vardır ya; "İnsan ailesini seçemiyor" diye. Evet gerçekten de kimse ailesini seçemiyor. Biz o zaman daha çok küçüktük, neyin ne olduğunu bilmiyorduk. Daha 5 yaşındayken ailemizden koparılıp yetiştirme yurduna verildik.

Babamı aratmayıp, bana kol kanat gerdi

Yurt ortamına yeni girdiğimizde herkes bize yabancıydı. Sanki kurt sürüsünün ortasına bırakılmış 2 çaresiz kuzuyduk. Neden sonra o kahraman çıktı ortaya ve yüce bir çınar ağacı gibi beni gölgesinde himayesi altına aldı.

Ben ergenliğe, o ise olgunluğa erişmek zorunda kaldı

Abim 12 yaşına girdiğinde yetişkinliğe adım adan çocukların kaldığı yurda gitti. Ben ise orada yalnız kalmıştım ama biliyordum ki kahramanım beni her daim izliyor ve dualarıyla koruyordu. Ben tek ailem olan abimi özlerken nereden bilebilirdim abimin 1 yılda kocaman bir adam olduğunu?

Ben de 12 yaşıma girdiğimde onun yanına gittim. Ama anlayamadığım bir şeyler vardı. Sanki o 1 sene önce beni seven, her şeyden koruyan, gece herkes tek kişilik yatağında yatarken gelip küçük kardeşinin yatağının başında uyumasını bekleyip, alnına öpücük kondurmadan uyumayan abim gitmişti de yerine tamamen yabancı, duygusuz, sert, gülmeyen biri gelmişti.

Ben sürekli abimin yanında olup, arkadaş ortamına girmek, onlarla vakit geçirmek, beraber gezmek istiyordum ama abim beni her seferinde oradan uzaklaştırıyordu. Ben yıllarca abimle yan yana ama bir o kadar da uzak yaşadım. Sürekli abim beni sevmiyor diye üzülür, bir köşede ağlardım. Artık o kahraman 18 yaşına gelmiş ve bir birey olmuştu. Yurttan çıktı ama gözü hep kardeşinin üzerindeydi. Sanki milyonlar kazanıyormuş gibi maaşının çoğunu kardeşine paylaştırıyordu. Günler günleri kovaladı ve ben de 18 yaşına gelip yurttan çıktım.

Yurttan çıktım ve devlet işine yerleştim

Devlet her zaman olduğu gibi reşit olduğumuzda da bizi korumaya devam etti ve memur yaptı.

Artık 18 yaşında bir birey olmuş, gençliğimi yaşayamadan direk iş hayatına atılmıştım. Kendi ayaklarımın üzerinde durmak zorundaydım. Yeni insanlarla tanıştıkça kendimde bir şeylerin farkına varıyordum.

Evet daha çocuktum ama büyüdüğüm ortama göre benim hiçbir kötü alışkanlığım yoktu. Geçmişe dönüp şöyle bir baktığımda meğer benim şimdiki konumuma gelmemdeki en büyük rolü abim oynamış. Ben onun sayesinde saf, temiz kalmışım.

Çok sonradan anladım ki abimin çocukluk dönemindeki arkadaşlarının çoğu ya sigara ya alkol içiyordu ya da serseri, ipsiz sapsız biriydi. Bu yüzden abim beni her seferinde arkadaş ortamlarından uzaklaştırmış, benim zarar görmemi istememiş.

Süper kahraman sadece filmlerde değil, gerçek hayatta da olur

Şu günlerde gerçekten de gittiğim yerlerde, arkamdan güzel sözler söyletecek, iyi anılmamı sağlayacak şeyler yapıyorsam, biliyorum ki abimin sayesindedir.

Ben çocukken abim beni korumuştu, şimdi de ben onu ve ailesini dualarımla koruyacağım.

Ailemi seçme şansım olsaydı, yine seni seçerdim canım abim.

Ailenin anlamını hiçbir zaman öğrenememiş olsam da bana yokluğu hiç yaşatmadın, hiç hasret çektirmedin. İyi ki varsın abim, seni çok seviyorum. Her şey için teşekkür ederim.

Okuduğunuz için hepinize teşekkür ederim. Umarım hikayemiz birçok kardeşe örnek olur.

#zat-ışahanem