İnsanları Seviyorum!

İnsanları Seviyorum!

Aslında başlığın böyle olduğuna bakmayın. İnsanlığın pekte sevilecek bir tarafı yok. Yalan, ihanet, aldatmaca ve ne kadar kötülük varsa biz insanlarda. İnsan kelimesi anlamca; huy ve ahlak, davranış vb. yönlerinden üstün nitelikli kimse manasına gelir.

Ama merak ettiğim aslında ne kadar insan olduğumuz?

İnsanları Seviyorum!

Söylenen sevgilerin, gösterilen ilgilerin ve konuşulanların ne kadar yalan olduğunu bilsem de seviyorum. Onlar bize hayatın gerçek yüzünü gösterirler.

İnsan olmanın aslında o kadar da marifet olmadığını gösterirler.

İnsanları Seviyorum!

Tüm yaşananların birer oyun olduğunu düşündükçe daha çok seviyorum. Onların bu oyunda ayakta kalabilmek için unuttukları insanlıklarını gördükçe seviyorum.

Onlar bize nasıl yaşamımız gerektiğini anlatıyor. Sadece dinlemeyi bilmek lazım.

İnsanları Seviyorum!

Kimseye güvenim kalmadığı halde yanımda seviyormuş gibi davranmalarını seviyorum.

Onların ikiyüzlülüğünü gördükçe insanlığın ne kadar kıymetli olduğunu anlıyorum.

İnsanları Seviyorum!

Birbirlerini para ve hırs için ne kadar alçalttıklarını gördükçe insan olmanın kıymetini bir kez daha anlıyorum.

Savaşları gördükçe yardımlaşmanın değerini yanlış bir yolla da olsa anlayabiliyorum.

İnsanları seviyorum!

Aşkların, sevgilerin, dostlukların yalan olduğunu gördükçe daha çok seviyorum. Her şeyin bir çıkar çatışması içinde yok olup gitmesini izliyorum. Doğrunun ne olduğunu bildikçe onları gülerek karşılıyorum.

İnsanları seviyorum!

Oğuz Atay'ın da dediği gibi:

İnsanları genel anlamda seviyorum ama kimseye tahammülüm yok.