Benim Fazla Arkadaşım Yoktur

Arkadaşlık orta asyadan günümüze kadar ulaşmış ve biraz da anlam kaymasına uğramış bir kelime. Atalarımız, savaştayken birbirlerine sırtlarını yaslayıp öyle savaşırlarmış. Arkalarını paylaştıkları, canlarını emanet ettikleri bu kişilere de arkaDAŞ derlermiş.

Günümüzde arkadaşlık basit bir kavram. Yerleşik hayata geçip ordu-millet anlayışından çıkmamızdan kaynaklanıyor olabilir. Artık arkadaşlara o kadar da güven olmuyor değil mi? Olur öyle fazla şey yapmamak lazım...

Benim fazla arkadaşım yoktur. Ben arkadaş yerine dost ediniyorum. Çünkü arkadaş bir insanın başını belaya sokar, dost o beladan kurtarır. Arkadaş seninle eğlencesine bakar, dost senin acılarını paylaşır. Dost fedakardır. Taş atar baş yarmaz. Her meselede de sana hak vermez, sana hatalarını görmen için imkan sağlar. Ama arkadaşlar öyle değil. Sen yeter ki sus diye sana hak verir ve hayatının içine eder. Bu ayrımları yapamayan biri zaten dost hak etmeyen birisidir. Bir dosta sahip olan insanlar mesafe kat ederken, diğerleri yerinde sayan kişilerdir. Tabi bu benim görüşüm.

Ya senin onlarca arkadaşın mı var? Muhtemelen "Evet kanka... Haklısın panpa öyle yap... Tamam çıkışta gösteririz gününü onlara... vs vs." diyen aslında hep senin yanında gibi görünen kişilerdir. Lisedeyken ögretmenlerim onlara arkaTAŞ derlerdi. Bu bana komik gelirdi. Dost dediğin kişi hadi ölüme gidiyoruz dediğin zaman nereye değil ne zaman diyen kişi değildir malesef. İnsanlar burda sizi manipüle ederek, sizin güzel duygularınızı kullanarak sizi pisliklerine alet ediyorlar sadece. Ve işin garip kısmı bunu bilmeden yapıyorlar. Dost başa çorap örmez.

Eğer başına çorap ördükleri zaman seni kurtaracak bir dostun yoksa kurtul o arkadaşlardan. Çünkü; onlar senden faydalanamadıkları an senden kurtulacaklar. Belki dostun değilim ama acı söylemeyi ben de çok severim.