Siyaha Mavi mi Dedik?

Bazen ara ara sancı girer karnımıza... Çünkü uzun uzun şairleri gibi yazmak isteriz. Bir kağıt kalem verseler elimize bir kağıda bakarız birde çizgilerine. Çok şey döner belki zihnimizde ama ne anlayabiliriz, nede anlatabiliriz.

Film gibi olmasını isteriz her zaman ve herşeyin. Oturup izlemek çay eşliğinde sıgara içerek kısa ve öz bir şekilde hayat kargaşasını çözümleyebilmek gibi.

Çok sevebileceğimiz bir sevgili, sarılıp uyuyabileceğimiz bir eş hayali olur zihnin kat kat dolaplı düşlerinde ama hiçte sandığımız gibi olmadığını anlarız.

Ve çoğu zaman sadece sanırız...

Belki de kırmızı rengine bu mavi ! deme cesaretini göstermemiz gerekir.

Sadece ve sadece aldığımız kararları kendi kararlığımızla yürütmek gerekir bazen, çoğu zaman ve her zaman. Zamanlı zamansız gidişleri dert ediniriz. Dert edinecek o kadar çok şey varken, sadece başkalarının gidişleri bizim koskoca dertlerimiz gibi oluverir.

Uzun uzun mu düşünmeliyiz ? Yoksa sırf istediğimiz için siyah'a beyaz demeyi bilmeyi mi ? Ve yine şairler gibi başkasının gözlerinde sürgün, gönlünde sonsuz olmaktır düşlerimiz. Ah o düşler.. gereksiz, uzun ve sıkıcı düşler.

Bence Alfabeye göre sosyalleşmek gerekir.

Her harfi bir kişiye ayırmak ve o kişiler ile cümleler kurabilmek gerekir.

Sevgiler saygılar hürmetler.. - demiyorum.

Sevimlisiniz, saygılısınız ama hürmetlimisiniz bilmiyorum...