Namus Düşüncedeyse, Aklınız Nerede?

Günümüzde bir çok kişinin savunduğu 'Namus Düşüncededir' tezi bana göre kısmen yanlış. Çünkü namus düşüncede olduğu gibi, aynı zamanda bedendedir. Bu tarz düşünceye sahip olan insanlar menfaatleri doğrultusunda hormonlarıyla hareket eden insanlardır. Peki bu durumda akıl nereye kayboluyor?

Kadınlarda her zaman korunma güdüsü vardır. İş, eş seçerken kendilerini hep garanti altına almak isterler. Peki konu kendi bedenlerine gelince işler neden tam tersi bir hal alıyor? Genç kızların çoğunun hayali evlenmek değil mi? Herkes ister ki, kocası zengin olsun, kültürlü olsun, içi de iyi olsun dışı da iyi olsun. Bunlar bile kendini bir garanti altına alma çabasıyken, daha kendi bedenlerini korumaktan aciz olan insanların, bunu başkasından beklemeleri ne kadar doğru?

Gözünde tesettür olmayan erkek kadını suçluyor, bedeninde tesettür olmayan kadın, erkeklere ahlaksız diyor. Oysa Allah; karşı cinsi değil, 'kendini koru' buyuruyor..

Bazı erkeklere ithafen; sizler evlenmeden önce istediğiniz insanla, istediğiniz şeyi yapabileceğinizi düşünüp, evleneceğiniz insanın tertemiz olmasını istiyorsunuz. Bunu hakettiğinizi düşünüyor musunuz peki? Çoğunuzun evlilikten korkma sebebi bu bence. Çünkü, evlenilecek temiz kız olmadığını düşünüyorsunuz. Çünkü bütün kızları yaşadığınız bazı şeyler yüzünden aynı kefeye koyuyorsunuz. Buradaki hata karşılıklı. Sizler kızları cinsel obje olarak gördüğünüz sürece, kızlar bekareti kaybedilmeye değecek bir değer olarak görmediği sürece sizlerin korkusu annelerinizin bulduğu bir kızla evleninceye kadar sürecek ki; siz daha önce belli başlı şeyleri yaşayıp gördüğünüz için o kızlar size yeterli gelmeyecek. Halbuki ilkler, ahlaki kurallar içinde "karşılıklı" yaşandığı müddetçe güzel değil midir?

Bazı insanlardan şu tarz şeyler duyuyorum:

- Bu devirde kız evlat yetiştirmek zor.

- Benim gibi bir oğlum olmasını istemezdim, kızlara yazık değil mi?

..

Bunları söyleyenler öyle yaşlı insanlar da değil. Yaptığı iyi veya kötü şeylerin farkında olan ama yine de bundan ders çıkaramayan insanlar. Başlarına gelecek olanları bilip, yine de davranışlarından vazgeçmeyen insanlar.

Kabul etsek de etmesek de hayatın bazı gerçekleri var. Allah bizlere akıl vermiş; karşımıza çıkan olayları, insan davranışlarını mantık süzgecimizden geçirip kararlarımızı doğru verebilelim diye. Şöyle bir baktığımız zaman, bu tür insanların dinden hayli uzak olduklarını görüyoruz. En basidinden; sevgilinizle el ele yürürken veya bir tık artırıp öperken diyelim, ailenizden birinin sizi gördüğünü varsayalım. Babanız mesela, nasıl hesap verebilirsiniz, babanızdan korktuğunuz kadar Allah'tan da korkuyor musunuz? Bu yazdığım büyük ihtimalle kızlar için algılanacak. Çünkü erkek çocuklar malesef toplum tarafından 'erkektir yapar' mottosuyla büyüdüler. Çünkü erkeklerin bunu yapması, babalar için birer gurur kaynağı.

"Erkektir yapar" diyen 'babalar', "Ben yaşayamadım kızım yaşasın" diyen 'anneler' yüzünden ahlaksız bir nesil yetişti!

Buraya 'Benim bedenim, benim kararım' diye çıkışan insanlar olabilir. En büyük savunmaları bu olan insanlar.. Böyle insanların yıkılmaz tabuları vardır.

-Hz. İsa'ya sormuşlar: "Ölüyü diriltmek kadar zor bir şey var mı?" diye, o da "Anlamak istemeyene, anlatmaya çalışmak" demiş. O yüzden onların fikirlerinin değişmeyeceğini bildiğim için bu anektodu da eklemek istedim.

Alemin doğrusu ben miyim tabiki değilim. Ama herkesin fikrine saygım da var. Bu sadece düşüncelerimi içeren bir "Bence"..