Özgürlük... İçinde Bir Düş, Bir Serap Barındıran Kelime.

Zincirlerini Sevenler

Özgürlük... İçinde bir düş, bir serap barındıran kelime.

Gözlerini kapattığında hissedebildiğin ama dokunmaya çalıştığında kaybolan bir hayal. İnsan doğar, büyür ve zincirlerini taşımaya başlar. Kimi bunları yük bilir, kimi ise süs.

Ama özgürlük?

O yalnızca, tüm bağlarını çözdüğünü sananların aklında bir yankıdan ibarettir.

İnsan, doğduğu an ilk zincirini takar; annesinin göğsüne uzanan elleriyle. Aile dediğin sıcak bir bağ mıdır, yoksa farkına varmadan seni saran bir ağ mı?

Sevgiyle beslenirken bağımlı hale geliriz; ilk korkumuz yalnız kalmak olur. Bizi saran kollar, tenimize işleyen kokular, çocukken ninni gibi gelen sözler...

Bunlar ruhun özgürlüğünü mihraba yatıran ilk kurbanlar olur.

Büyüdükçe başka zincirler eklenir.

Din, vatan, toplum, aşk…

İnsanı kutsallıkla sarmalayan her şey, aslında onun özgürlüğüne vurulmuş en güçlü kelepçedir. Bir dine mensup olmak, mutlak teslimiyet gerektirir. Teslimiyetin olduğu yerde özgürlükten söz edilebilir mi? Hakikati arayan dervişler gibi, elinde ne varsa bir kenara koyabilir misin? Dünya malını, adını, sevdiklerini, arzularını, hatta kim olduğunu bile unutabilir misin?

Ancak o zaman özgürlüğe yaklaşabilirsin. Ama unutma, o da başka bir zincir olacak.

Aşık olmak bile bir tutsaklık değil midir?

Sevgilinin teni, nefesi, sesindeki titreşim bile zihnine bir kelepçe takar. Bütün aşıklar, sevdiklerinin esiri olur. Gözlerini kapattığında onun hayali zihninde belirdiğinde, kendi iradenden bile sıyrılırsın.

Özgürlük mü?

O artık sana uzak bir ihtimaldir. Bir kez dokunduğunda, vazgeçemeyeceğin bir köleliğe dönüşür aşk. Öyle ki, dervişler bile bu aşkın adını ‘ilahi’ koyarak ona teslim olmuşlardır. Kimi Şems’te, kimi Rabia’da, kimi Leyla’da aramıştır hakikati…

Ve her seferinde aşkla bağlanmış, özgür olduğunu sanırken daha derine batmıştır.

Ya vatan?

Yaşamak için bir toprak parçasına sahip olmak, onu koruma zorunluluğu hissetmek, sınırların ardında bir yere ait olamamak…

Gerçekten özgür olsaydın, herhangi bir yere ait olmadan, herhangi bir millete, herhangi bir bayrağa bağlanmadan duramaz mıydın?

Ama hayır, insan kök arar. Sahip olduğu şeyler tarafından belirlenmek ister. Kimliğini, isminden önce vatanıyla, milletiyle, inancıyla tarif eder. Bu bile, özgürlüğün sadece bir hayal olduğunun kanıtıdır.

Tasavvufta dervişler ‘hiçlik’ makamına ulaşmak için tüm dünyevi bağlarından sıyrılmaya çalışır. Ama hiçbir zaman tam olarak bunu başaramazlar. Çünkü insan, ne kadar kaçarsa kaçsın, kendisinden kaçamaz.

Bir tenin içindeyken ruhun özgür olması mümkün müdür?

Özgürlük, sevgili gibi seni çağırır. Teninin her zerresine fısıldar, ellerini uzatmanı ister.

Ama dokunduğun anda kaybolur.

Kimse özgür değil.

Çünkü özgürlüğü isteyenin kendisi zaten bir tutsaktır. Bedeninin, arzularının, inançlarının, sevdiklerinin...

Ve belki de özgürlüğü hiç tatmamış olduğumuz için, onu en güzel hayallerimizde yaşatıyoruz.

Peki, zincirlerinden hangisini seviyorsun en çok?

Hangi esaretine sarılıp, onu kendine yara gibi taşıyorsun?

Özgürlüğün ve iraden, kim için bir adanmışlık olacak, ne uğruna bir kurban verilecek?

Kime boyun eğdiğinde, hangi sevgiliye teslim olduğunda, hangi davaya gönlünü kaptırdığında 'işte şimdi özgürüm' diyebileceksin?

Belki de cevap, zincirlerinin ağırlığında gizlidir...