Deniz İnsan Hayatının Kopyasıdır

Deniz, insan hayatının serüvenidir. Gelin birlikte bakalım, deniz bize ne diyor ve biz ne anlıyoruz?

Kime sorarsanız bir sahil kasabasında, sahilde veya bir deniz kenarında hayaller kurar. Bu bizim hayatımızın eşini denizde görmemizden kaynaklıdır. Baktığımız zaman ruhumuzu bedenimizden alıp götürür sanki. Ne olduğunu bile anlamadığımız bir maceranın tam ortasında kalırız. Aynen hayatımız gibi değil mi?

Dışarıdan bakanlar bizi hep keyifli, huzurlu ve hayatımızı onlarındakinden çok daha güzel görürler. Bir sahile bakan kim der ki bu sahilin keyfi yok?

Hep keyifli, sessiz, sakin ve mutlu. İşte bu bizim diğer insanlara ve diğer insanların da bize bakış açısı. Sahilin dili olsa, o kumdaki böcekler sıcaktan, attığımız çöplerden şikayetçi yengeçlerden ve denizin dalgalarıyla sürekli dövülen kumlardan ne sesler gelir.

Cesaretimiz varsa şu sahile yakın kayalarda yalınayak gezelim, suyun dışındaki kısmında dilediğimiz kadar oturur ve evimizdeki koltuktan daha rahat deriz. Peki ya suyun içinde kalan kısımları? Onlar suyun gelgitleri ile birer jiletten daha keskin ve parçalayıcıdır, çünkü yaşadıkları onları o hale getirdi.

Biz insanlarda o sahile yakın taşlara gizlice işkence eden deniz gibi değil miyiz, yaşadıklarımız ve yaşattıklarımızla karşımızda olanlar sussa bile içlerinde, derinlerinde bizi parçalayacak duygular yok mu? Hepimiz birer deniziz.

Bir anda alevleniriz, halbuki az önce sessiz sakin çarşaf gibi uzanan bir deniz gibiydik. Ne oldu diplerde dalgalar hareketlendi? Denize attığımız ve yuttu dediğimiz her şeyi deniz hareketlenince sahile döktü.

Peki ne oldu ruhumuzda bir anda patladık her şeye ve herkese? İçimize attığımız ve herkesin yuttu dediği şeyleri dökmeye başladık. İşte bizimde yaptığımız, bize de yapılan şeyler bu şekilde bir gün kabarıp yüzümüze dökülür.

Yeniden döneriz içimize, ne kadar çeşitli canlıyı insan sanarak hayatımıza alıp içimizde birer yaraya döndürmüşüz. Ve ne çok kişi hayatımızın renkleri olmuş. Kötülere mi kızalım yoksa iyilere mi şükür edelim o arada bir derede derken deniz gibi susarız.

Gece iner denize. Günün hırçın veya uslu çocuğu sakin bir kadın gibi oturur yuvasında. Sanki sabahın o gürültüleri, renkleri ve savaşı biter. Söker makyajlarını ve döner kendine. Gece le yarışırcasına sessiz kalır. Bir kadının sessizliğindeki tehlikeyi, gece bir denizin sularında bulabilirsiniz ancak.

Ve ruhumuzda kopan fırtınalar? Biz neyiz, kimiz. Neyi sevdik, kimi istedik, nerede olsun derken nerede, kiminle ve sevginin neresindeyiz. Denize sorsak söyler, sınırlarım vardır diye, biz insandık, kim veya kimler çizdi bize bu sınırları? Hayatımızı bize vermediler, bir deniz gibi. Diledikleri gibi izinsizce kullandılar, izin vermeseydi kabarırdı, itiraz ederdi dediler. Kabaran denizi kim hesaba aldı ki bizleri hesaba alsınlar. her şey kocaman bir yalan.

En sığ halimizde bizi anlamayanlar kadar, çok uzaklardan yüreğimizdeki yaraya dokunanlar çıkıp geldi. Birilerinin elinin önünde oluncamı değersizleştik yoksa biz hep değersiz miydik? Değersiz idiysek, uzaklardan gelenlere neden bu kadar değerli olduk?

Hata nerede ben buldum galiba, onlara hep hazır ve yakın olduğumuz için, hep evet dediğimiz için değersizdik biz. Sahil kasabasında yaşayanların deniz orada demesiyle, tatile gelenlerin aaa deniz diyerek çığlık çığlığa koşması gibi yitti hayatlarımız.

Evet, bizlerin denizden farkı bizler insanız. İnsan kendi hayatını kendisi yöneten, kimseye sormadan mutluluğuna yürüyen varlıktı. Şimdi hepimizin ayağa kalkma zamanı. Denizden öğrenmeliyiz mücadeleyi, o hep ayakta kalmayı bildi, bizde ayakta kalıp kendi hayatımıza sahip çıkmalıyız.

Not: Fotoğraflar alıntıdır, bence tamamen bana aittir.