Bir Motivasyon Şarkısı: Neden Düşeriz, Nasıl Kalkarız?

Çelikten sinirlerimiz de olsa, meşeden yüreklerimiz de olsa, kimi zaman gözlerimiz uzun yolculuklara çıkarlar. Bir noktaya öylece bakıp düşünmek isterler. O anın hiç kaybolmasını istemezsiniz, o an orada çivilenmek ve saatlerce düşünmek istersiniz. Kimi zaman düşersiniz, ve kalkacak cesareti bulamazsınız. Bugün benim şarkımı, duymak isteyen herkes için çalıyor olacağım.

Neden düşeriz?

Hayat, kontrol edebildiğimiz ve kontrol edemediğimiz olaylar üzerine kuruludur. Kimi zaman kendimiz düşmek isteriz. Art arda birikmiş, ama asla dışarıya boşaltılmamış olan yıpranmış sinirlere daha fazla dayanamayız ve düşmek isteriz.

'' Ne kadar çok anladıysam, o kadar derinlere battım, sıkıştım kaldım...''
- Dostoyevski

Hayatın gerçekleri karşısında afallar, gözler derine gittikçe kalp büyür. Kalp büyüdükçe nefes alamaz gibi hissedersin, ve dibe battıkça batarsın, bu aslında ağır bir depresyonun fragmanı gibidir. Kimi zaman ise, doğrudan olmasa da dolaylı olarak hayal kırıklığı yaşarız.

Bilinçaltında saklanan gizli sebep: Hayal kırıklığı!

''Beni en çok üzen bana yalan söylemen değil. Bir daha sana inanmayacak olmam...''
-Victor Hugo

Hayat, sen planlar yaparken başına gelenlerdir. Düşüşümüzün sebebi, her ne olursa olsun içerisinde mutlaka bir hayal kırıklığı barındırır. Neye karşı, kime karşı? bazen bir insana karşı, bazen bir olay karşısında, bazen bir ölüm... fakat bizim üzüldüğümüz şey olayın kendisi veya kişinin kendisi değil, olayın yaşattığı hislerdir. Bir insan elinde imkanı varken her zaman 1. el eşya alır, duygularımız da öyledir. Hiç kırılmamasını isterdik, ama biliyor musunuz, bir kez kırıldı mı kalp, o kıranı asla unutmuyor. Budur insanın üzüntüsü. Yoksa, affetmiyor mudur karşısındaki kişiyi, olayı; yadsımıyor mudur? yadsır, affeder, fakat asla unutamaz! Oh, unutmak için neleri vermezdi ki...

Üzüntüler birikir ve bir nehir olurlar: Arınma gecesi!

Üzüntüleri, hayal kırıklıklarını atlatamayanlar için nehir kaçınılmazdır. Bu nehirde her bir hayal kırıklığın kesti cam parçaları, ve akıtılan bir gözyaşını bulmak mümkündür. O nehir yukarıdan aşağıya akar, ve kişi üzülmeye devam eder. Fakat burada yanlış giden bir şeyler vardır. Çünkü karşı taraf pişman olsa bile, kişide bir zaman sonra tuhaf bir umursamazlık başlar. Bazıları için henüz gelmemiştir bu umursamazlık, ve asla gelmeyecektir, ama bazıları için ise erkenden çalar kapıyı!

''Aynı nehirde iki defa yıkanılmaz''
-Herakleitos

Sizi üzen olay veya kişilerin yaşattığı duyguları sadece olay yaşanırken veya biter bitmez hissedebilirsiniz. Zaman akar, tıpkı nehrin aktığı gibi... ve size gelen pişmanlık karşısında bir şey hissetmezsiniz, çünkü gerçek olan şudur ki, sizin üzüldüğünüz kişi yerine artık bambaşka birisi gelmiştir. Bunu anlamak zorundasınız. Zaman akar ve beraberine duyguları da götürür. Geriye kalan tek şey anılardır.

Nasıl ayağa kalkarız #1: Kendine karşı sorumlulukların!

''Kendini sevmek için, önce kendinden nefret etmelisin.''
-F.Nietzsche

Önce kendini aşağılamalısın. Çünkü kendisinden nefret etmeyen bir kişi, kalktığında her zamankinden daha güçsüz olacak. Hatalarınızı başkalarında aramayın. Acılarınızı sorumlu tutacak bir günah keçisi aramayın. Çarmıhlarınızı germeyin her defasında, birisini yargılamak için bekliyor olmayın... Önce suçu kendinizde arayın, önce kendinizden tiksinin. Çünkü kendini sevmenin yolu, eskiye karşı bir aşağılama sonrası ancak mümkün olabilir. Önce kendinden nefret et, sonra kendini sevebileceğin birisine dönüştür.

Nasıl ayağa kalkarız #2: Gerçeklerini keşfet!

2 yıl önce Fransızca kursunda bir kadınla tanıştım. Yarı Fransız yarı Türk olan bu kadın, eşinden ayrılmıştı. Çocuğu eşindeydi ve çocuğunu göremiyordu. Kadın çok mutsuzdu. Bir süre sohbet ettik, o gün ayrıldığımızda çok umutsuz görünüyordu. Ertesi gün güler yüzle bana selam vererek yanıma oturdu. Ona, tüm giden kötü şeylere rağmen nasıl mutlu kalabildiğini sorduğumda ise, bana şu benzer yanıtı verdi:

''Hayatımda bir gerçeğim var (kızım) dolayısıyla onun dışındaki her şey trajediden ibaret''

Eğer hayatınızdaki gerçekleri belirlerseniz, bunun dışında kalan her şey sizin için sadece bir komedi unsuru olabilir. Gerçeklerinizi belirleyin! amaçlarınızı belirleyin! ama unutmayın sakın, idealizm diye bir şey yoktur, çünkü insan başlı başına bir zorunluluktur!

Vicdan azabı duymamayı öğrenmelisiniz!

1 yıl öncesine kadar vicdan azabından dolayı her olaya aşırı hassas olurdum. Fakat Nietzsche ile birlikte bu hastalığımı yendim. Siz de yenmelisiniz! 2 tür vicdan azabı var, ilki sizin yüzünüzden olan vicdan azabı. Bu durumda bırakın olay devam etsin. Eğer olayı yarıda keserseniz, sizinle birlikte olanlara ihanet etmiş olursunuz, o hastalığı iyileştirmemiş aksine enfekte etmiş olursunuz. Bırakın vicdan azabını, olay devam etsin. Sonuçlarıyla birlikte değerlendirin ve tecrübe edin. Diğer vicdan azabı türü ise olayın sizinle alakası olmadığı halde vicdan kanaması. Bu tip daha çok hayalperest ve hümanist kişilerde olur. Fakat bu vicdan kanamasını durdurmak zorundasınız çünkü olaya geniş pencereden bakmalısınız, dar bir pencere, dar bir görüntü verir, fakat geniş bir pencereden her şeyi daha net görebilirsiniz. Olayların dışına çıktığınızda vicdan azabınız da sizin acınızla birlikte yok olacak.

Son olarak...

Üzülmeyin... çünkü hiçbir üzüntü yaşanılmış olay öncesini geri getirmiyor. Size yaşanılanı unutturamayacak. Ama siz üzülmeyip hayattan dersler çıkarırsanız kendinizi güçlendireceksiniz. Arkadaşımı motor kazasında kaybedeli birkaç yıl oldu. Annesi ilk zamanlar ölüm kadar soğuk dolaşıyordu. Şimdi? evet hala aklında, aklına geldikçe gözleri yaşarır, ama artık alıştı. Çünkü yaşam, akıyor! doğarız ve ölürüz, bu yaşamda sadece bizden geriye kalacak tek şey bestelediğimiz notalardır! iyi bir şarkı bırakın geriye, sizden güzel bir şarkı bırakın yaşama!