Bütün Ağır Psikolojik Hastalıkların Temelinde Narsizm Yatar!

Cesare pavese, yaşama uğraşı kitabında şöyle demiş: "Peki ama niçin kendini kabul ediyorsun bir biçimde var olan şu herhangi kendini? Bir bakıma, kendi benin tanrısal ben kadar bir nesne değil mi? Hırs yüzünden olduğunu sanmıyorum. Yoksa tembellikten mi?" İnsanoğlu olarak gerçekten sürüsüne bereket ruh hallerine farklı psikolojilere sahibiz. İçimizde bitmek tükenmek bilmeyen duygulara yer veriyoruz. Bunlardan çoğu genellikle negatif anlamda evriliyor bizi tamamen tükenmezliğe sürüklüyor diyebilirim. İnsanın en hastalıklı duygularını sizlerle paylaşmayı amaçladım bugün. Belki biraz özümüzden parçalar bulup onları düzeltme yolunda adımlar atarız diye düşündüm. Hazırsanız başlayalım, şimdiden keyifli okumalar.

Kıskançlık.

Hangimiz kıskanmadık çılgınlar gibi içimizdeki kurtları besleyip büyütmedik değil mi? Gereksiz yere paranoyak olup hayatı bir tutam zehir edip duygularımızı öldürmek ne kadar gereksiz oysa. Kıskanmak insanın yerinde sayması demektir. Eğer ki sizi kamçılayıp kıskandığınız kişiye çevirmiyorsa sadece kendinize olan öfkeniz artar. Bu hayatta herkesi eleştirip mutsuzluğun içinde yok olur gidersiniz. Kıskanmayın onun yerine kendinize şunu söyleyin: "Ben de yapabilirim bu güce ve kudrete sahibim."

Sadece kaygı duyarak her şeyi berbat edebilirsiniz.

Bazen insanların bu yersiz endişelerinden dolayı başarılarını bile suistimal ettiklerini düşünüyorum. Herkesin insani vasıflara sahip olduğunu unutmayın gereksiz kaygılarınızdan arının lütfen. Her olayın altında bit yeniği aramaya çalışmak sizi ileri vadede ruh ve sinir hastalıklarına sevk eder benden söylemesi.

Egosunu hırsıyla tatmin etme duygusu.

Egonuz batsın yerin dibine. İnsanın iç yapısında ego vardır buna itirazım yok aşırısı zarardır ben buna ifrit oluyorum. Özellikle içi doldurulamayan gereksiz ve niteliksiz egolar sahibinin boş beyninden kaynaklıdır. Kendinizi bu egonun peşine kaptırırsanız tatmin olmanız hayli güç. Her şeyin üzerinde bir siz olacağından yeri gelecek kendinizden bile irrite olacaksınız. Egoyu kontrollü yönetmek gerekiyor. Öz güven ile sakın ha sakın karıştırmayın büyük yanılırsınız.

Kesinlikle aşk ama gerçekten aşıksan. Bence tamamen bir hastalık durumu.

Aşk sizin tüm bünyenizi etkisi altına alıp düşünmenizin sağlığını dahi olumsuz yönde etkileyecek, kalbinize derinlemesine nüfuz edecek bir virüs gibidir. Gerçek aşklar çok can yakar içinizden kopup giden parçalar sonrasında gelen karamsarlıklar hep aşkın eseridir. Bu duyguyu düşmanım yaşamasın diyebilirim. Güzelliğinin yanında acısı da bir o kadar efsanedir ki dillere pelesenk romanlara konu olmuştur.

Özellikle paraya karşı olan açgözlülüktür.

Paranın her şey olduğunu benimseyip sadece çok şey olduğundan bir haber insanların en büyük yanılgısıdır. Finansal kölelikten hallice paraya karşı doyumsuzluk geliştiren kişilerin bu uğurda yapamayacakları işler yoktur. Maddiyata esir olan bireylerin varı yoğu mal varlıklarıdır. Ne gerçek dostlukları önemserler ne de sevgiyi falan. Yahu insan eliyle yapılan bu merete tutsak olmak ne kadar acı değil mi?

Hiç şüphesiz kibirdir.

Kendini herkesten üstün tutan büyüklenen insanları anlamlandıramıyorum. Düşünceleri, kültürleri bir yana bırakıp irdelerseniz herkes bir diğerinin aynısıdır. Bırakın kişiler farklı düşünsün doğrularınızı dayatmaya çalışmayın. Çünkü onlar sadece size ait kimseden daha üstün değilsiniz. Her insanın bir diğerinden öğreneceği çokça şey varken en iyiyim demek şuursuzluk olsa gerek.

Öfke.

Çin ejderlerinden beterdir, bunu kontrol altına alabilene saygı duyarım. Şiddetli öfke patlamaları sonucu biyolojik olarak zaten kişide belli değişimler meydana geliyor yönetebilirseniz en az hasarla kurtulursunuz. Şayet öfkenizi dizginleyemezseniz sonuçlar pek iç açıcı olmayacaktır. İnsan sinirli anında yatışmazsa her türlü negatif eylemi gerçekleştirebilecek potansiyele sahiptir unutmayın.

Döneklik ve dengesizliktir.

Tutarsız bir insan kadar tehlikelisini çok az tanırım. İçsel yaşanan noksanlıklar ilişkilerinizde büyük tutarsızlıklara sebebiyet verebilir. Kararsızlığın ipi göğüslediği tutarsızlıklar insanların size ön yargıyla bakmasına neden olacaktır. Belli bir düsturda ilerlemezseniz dengeyi tutturamayacak savrulup gideceksiniz. Sonradan fikir değiştiren insanlar benlikleri altında asıl kimliklerini gizliyorlar kanımca. Yoksa bir anda yolun yarısına kadar gelmişken geri dönmek akıl karı değildir.

Merak, tüm hastalıklı duygular kısmen tedavi edilse de bunun tedavisi yok.

Öğrenme içimizdeki o niteliksiz bilgi açlığını tetikleyen gereksiz eylemdir. Merak hiçbir zaman size fayda sağlamaz ucuzlaşmaya gerek yok. Herkesin yaşantısını merak eden insanlara imrenip belli imalarla olayları incelemekten başka getirisi bulunmamaktadır. Fazla merak iyi değildir, insanın başına gelecek şeylerin bir kısmı merak yüzündendir biliyorsunuz.

Saplantı derecesinde alışkanlık.

Bağımlılıklar yaşamımızı esaret altına alan kısıtlanma muhtaçlık silsileleridir. Artık alışkanlık haline getirdiğiniz ne varsa onun sizi içten içe çürüttüğünü anlayamıyorsunuz bir süre. Anladığınız vakit çok geç olmadan saplantılarınız kenara bırakıp zihninizi bunlardan arındırmaya bakın derim.

"Hepsinin halinde, en yakınlarının beklenmedik bir felaketi karşısında bile insanlarda her zaman görülen tuhaf bir sevinç duygusu vardı. En samimi acıma, acısını paylaşma duygularına rağmen, istisnasız olarak hiç kimse, böyle bir duyguya kapılmaktan kendisini alamamıştır."

Öyle bir şey ki, şu hayatta; olmak istediğimiz, olduğumuzu düşündüğümüz ve olduğumuz insan hiçbir zaman uyuşmuyor.

Hepimiz iyi niyetine hapsolmuş birer meleğiz. Kimseye eyvallahımız yok. Kimseyi arkadan vurmayız. Hep doğru söyler, yalanlara nefret kusarız. Halbuki hepsi yalan. Her insan içindeki kötülüğü dışarı fırlatmanın zamanını kolluyor. Kimi para, kimi ün-şöhret, kimi bir çift güzel söz. Kimi de toplumun onu serbest bırakmasını bekliyor. Ve fikrimce tüm bu yalan fırtınası aynı çemberin etrafında dönüyor. Kandırmak ve kandırılmak.

E hadi, biz kendimizi kandırmaya devam edelim.