Kedileri Çok Seven Bir Kadının Hikayesi!

Herkese selamlar olsun. Size çok özlediğim rahmetli olan havucumun hikayesini anlatmak istiyorum. Yani içimden geldi. Onu çok özlediğimi hissettim ve duygularımı sizinle paylaşmak istedim. O zaman başlayayım anlatmaya....

O daha küçücüktü

Onu bu şekilde sarıp sarmalayan benim merhametli kızım. Onu bulduğunda kapımızın önünde yol çalışması yaparlarken zifte bulaşmış bir şekilde bulup gelmişti kızım. O kadar minikti ki görmeliydiniz. Ben kedileri hiç sevmezdim ve nefret ederdim o vakte kadar. Ve asla evimde bir kedi besleyeceğim aklıma bile gelmezdi. Ona o kadar üzüldüm ki ve içimden bir şey aktı size yemin ederim ve onu elime aldım yıkadım tertemiz ettim. Kızım hayret etmişti anne bu sen misin diye bir o kadar da tabi ki evdeki kişiler. Çünkü ben hariç ailemdeki herkes kedi severdi.

Ve kedimi evlatlık aldım bildiğiniz

Kedimi ellerimle besledim. Şırınga ile süt verdim. Minnacıktı yaa çişini bile yapamıyordu. Onlar doğduklarında anneleri çişleri gelsin yapsınlar diye bir uygulama yaparlarmış onu bile öğrenip çişini lavabodan yaptırıyordum. İşte gel vakit git vakit böyle tatlı bir kedi oldu eşeeek. Ben ve çocuklarım ile o kadar çok mutluyduk ki size anlatamam. Gelir yatardı yanımıza kıskanırdı hatta beni çocuklarımdan. Sanki annesi olmuştum.

Artık aslan yavrusu olmuştu

Artık her şeyi öğrenmişti. Yetişkin bir erkek kediydi havuç. Bizimle oyun oynuyor kapı çaldığında benden önce kapıya koşuyor ve ben azcık evde olmasam beni özlese bana küsüyordu niye gittin diyerekten. Havuç gel oğlum dediğimde geliyor. Çişi geldiğinde kendi başına gidip yapıyordu. O kadar temiz bir hayvandı. Ama annesi biraz manyak olabilirdi onu haftada 1 kez banyo yaptırıyordu. Ama bir görseniz başta kabul etmese de ona bile razı olmuştu hiç ses etmiyordu.

Havuç 2 yıl benim oğlumdu ve evlatlık vermek zorunda kalmıştım

Bu son resmimizdi. Mecburen ayrılmak zorunda kalmıştık. Çocuklarıma izah ettim öncelikle sonra temiz bir aile bulup evime davet ettim. Yaaa o kadar zordu ki size anlatamam. Geldiler ağlayarak ve zorla koparıldık bu kuzumla. Sonra bir gün sahiplendirdiğim kişiler aradı yaklaşık 1 hafta sonra. Abla havuç çok üzgün ve yemek yemiyor diye. Görüntülü görmek istedim. Sesimi duyurdum ona var yaaa bir görseniz sesimi duyar duymaz havucum bir çırpınıyor ki size anlatamam. İşte o an bittim. Zaten sonra kendime gelemedim. Ve bir gün onu sormak için aradığımda evden kaçmış ve arabanın altında ezilmiş olarak bulunduğunu söyledi sahiplendirdiğim kişi. İşte böyle o gün bugünden sonra kediler benim için çok değerli. Meğer ben kedi sevdalısı biriymişim. Ama işte bazen insanlar hiç vazgeçemeyeceği şeylerden vazgeçmekte kalıyor. İstemeden de olsa vazgeçmiştim. İçimden geldiği gibi işte... Hoşça kalın...