Bence benim gibi birinin hayatı boyunca sevgilisi olmaz

Daha doğuştan ve yetiştirilirken kaybetmiş bir insan. Çocukken ailesi, öğretmenleri ve sınıf arkadaşları tarafından her türlü psikolojik, dinsel, toplumsal baskıyı ve fiziksel şiddeti görmüş, genetik ve çevresel piyangoyu kaybetmiş birisi. Haliyle çekingen büyümüş, ergenlik döneminin zirvesindeyse bu durumu sosyal fobi hastalığına dönüşmüş birisi... Artık derste bildiklerine bile parmak kaldıramayacak kadar utangaç kaygılı bir tip olmuş. Liseyi güç bela intihar etmemeyi başararak bir şekilde bitirmiş ama sonradan bu nedenlerden dolayı üniversiteye gidememiş birisi. Açık öğretimden devam etmiş bütün sistemini hayatta kalma mücadelesini evden yürütmeye başlamış birisi. Hayatında herşeyi sınırlı olan, yıl içinde çok sınırlı sayıda telefon görüşmesi yapan, çok sınırlı sayıda nerdeyse yok denecek kadar az bir arkadaş çevresi olan, yılın büyük kısmını depresyon içerisinde dertlerini düşünerek geçirmek zorunda kalan birisi. Dertlerini sadece internette paylaşabilen ama en ufak çözüm bulamayan birisi. Dışarı çıktığında bile yapacak hiç birşey bulamayan bir an önce evine dönmek isteyen, sevgili çiftleri gördüğünde morali alt üst olan, beğendiği bir kızı görünce bütün günü zehir olan (sanki daha önemli dertleri yokmuş gibi) birisi. Yıllarca okumuş araştırmış üzerine gitmiş doktora gitmiş psikologa gitmiş ailesiyle tanıdıkları ile paylaşmış ama tam olarak çözüm bulamamış, en çok kendi verdiği mücadelelerle kaygılarını biraz azaltabilmiş özgüvenini arttırabilmiş bir az yol kat edebilmiş fakat hala neticeye baktığımızda genelde yalnız olan depresif ve mutsuz olan ortamlara giremeyen sosyal durumlardan kaçınan hiç bir kıza adım atamayan hayatına bir türlü yeni insan ekleyemeyen özellikle karşı cinsten konuştuğu bir tane bile kişi olmayan ama bu meseleyi çok takan, kaybetmişlerden olan değersiz birisi. Bu kişi 22 yaşına gelmiş bir sosyal fobili olan benim, böyle bir kişinin sevgilisi olması ihtimali piyangodan milyonları kazanmasından daha düşük bir ihtimaldir.

Kimi insanlar doğuştan kazanıyorlar, kimisi doğuştan kaybediyorlar benim gibi. Kesinlikle hiç kimse eşit şartlarda başlamıyor bu hayata, bugün dışarda gördüğüm belki imrendiğim çiftler ya da enerjik özgüvenli neşeli ve bu enerjileri ses tonlarına yansıyan insanlar bile genetik ve çevresel piyangoyu yenen kişiler ve hayata benden daha üstün başlıyorlar, o yüzden ben neden onlar gibi değilim diye kendimi onlarla kıyaslamam bile yanlış. Onlar benim şartlarım altında olsalar belki çok daha kötü bir hayata sahip olacaklardı, ben bıktım artık savaş vermekten mücadele etmekten, ben bu şekilde başlamayı hak edecek ne yaptım bu hayatta. Hatırlıyorum da ben daha ilkokuldayken sınıfta sevgilisi olmaya başlayanlar olmuştu, lisedeyken de öyle, ama ben şimdi üniversiteyi bile bitirecek yaştayım en ufak bir deneyimim yok. Söylesenize bunlar kendini geliştirmeye bağlı meseleler ise, neden daha ilkokulda ya da lisede bile benim şu yaşta yapamadığımı yapabilen çocuklar var? Demek ki bunun kendini geliştirmek ile alakası yok, doğuştan ve yetiştirilirken sana ne veriliyorsa o oluyorsun. Tamamen şans bu. Nasıl bir ortama doğduğuna göre değişen bir şans işte bu. Benim yaşıma gelip onlarca yüzlerce sevgili edinmiş olanlar oluyor bide gelip övüne övüne anlatıyorlar ben öyle gözü aç olan biri de değilim bir kişi olsun doğru kişi olsun isterdim ama benim gibi birinin önüne hayatı boyunca bir tane bile çıkacağının garantisi yok. Başlığı sevgili diyerek attım ama yine tüm hayat hikayeme girdim konuda. Çünkü en çok taktığım meseleler haline geldi. Hiç birşey mutlu edemiyor beni bu hayatta. Ruh halim sürekli değişiyor, tek bir psikolojik sorun onlarcasını yaşatabiliyor insana.