Sabahları kahveni kaç gibi içersin?

Kahveyle hiç yıldızım barışmadı… sabahları o kokunun insanlar için ne ifade ettiğini anlayabiliyorum ama bana hep uzak kaldı. Benim sabahım, sessizliğin içine düşen birkaç derin nefesle başlar. Ne buharı tüten bir fincana ihtiyaç duyarım ne de uyanmak için kafeine. Bazen bir pencereyi aralayıp dışarıdaki gökyüzüne bakmak, ruhumu kahveden daha çok uyandırır. Belki alışkanlık meselesi, belki de kalbim bambaşka şeylerle can buluyor. Ama kahve yerine bir gülümseme, içten bir selam, bir parça huzur daha çok iyi gelir bana. Çünkü bazı sabahlar, sıcak bir içecekten değil, içindeki sessizlikten doğar.

Şimdi işten geldim mis gibi