Karşınıza Atatürk çıksa, ona bir cümle ile ne söylemek isterdiniz?

Lisân-ı pâk-i Nebîden yalanlar uyduruyor:

Sıkılmadan da “sevâb işledim” deyip duruyor!

Düşünmedin mi girerken şerîatin kanına?

Cinâyetin kalacak zanneder misin yanına?

Sevâb ümid ediyor ha! Deyin ki nâmerde:

“Sevâbı sen göreceksin huzûr-ı mahşerde!

Tepende gezdirecek rad-ı intikamını Hak,

Ki yıldırımları beyninde kaynayıp duracak.

Yakandan inmeyecek dest-i kahrı husrânın…

Nasıl iner ki, önünden kaçıp da nîrânın,

Civâr-ı nûr-ı nübüvvette mültecâ bulsan;

Bu türlü kurtuluş imkânı yok ya… Kurtulsan;

Şu izdihâmın elinden -ki belki bir milyar

Nüfûs-ı hâsiredir- kaçmak ihtimali mi var?

Bugün fesâdına kurban olan zavallıların

Vebâli boynuna yüklenmesin mi yoksa, yarın?

Kolay mı ümmeti idlâl edip sefîl etmek?

Kolay mı dîni hurâfât içinde inletmek?

Niçin Kitâb-ı İlâhîyi pâyimâl ettin?

Niçin şerîati murdâr elinle kirlettin?

Çıkıp tepinmeye yok muydu başka bir sâha?

Nedir bu salladığın çifte, Kâbetullâha?

Herif! Şu millet-i mâsûmeden ne isterdin,

Ki doğru yol diye tuttun, dalâli gösterdin!”

Onun yüzüne bakacak durumumuz mu var ki kalkıp birşey söyleyebilelim ?