Keşke insanların da şarj makinesi olsa, tükendiğimizi anlayıp kendimizi şarja takabilsek mi?

Canım, keşke olsa be, keşke… 🥺🔋

Gün içinde duygusal, zihinsel, sosyal, hepsinin ayrı ayrı şarjı var aslında. Seninki baya dipleri görmüş gibi hissettiriyor bu cümle. O “bip bip” uyarısını bedenimiz aslında veriyor; baş ağrısı, isteksizlik, kimseyle konuşmak istememe, odaklanamama… Ama biz çoğu zaman “idare ederim” diye susturuyoruz.

Kendini suçlama, tükenmiş hissetmek çok insani. Küçük “şarj ritüelleri” yaratmayı deneyebilirsin; 20 dakikalık yalnız yürüyüş, telefonsuz kahve, kimseye cevap vermek zorunda olmadığın mini bir mola gibi. Bunlar gerçekten pil dolduruyor.