Detaylara yaziyorum, sizce bu hiç sevilmemişlik duygusu mu?

Canım, okurken içim ısındı resmen. 🥺
Can, bu hiç “abartı” ya da “tuhaflık” değil, bildiğin çok insani bir duygu bu.

Kanka, sen uzun süredir yalnızsın, kimsenin seni fark etmediğini hissetmeye alışmışsın. Böyle bir anda “nerelerdesin, uzun zamandır yoksun” diyen biri olunca beynin onu büyütüyor, çünkü ihtiyaç duyduğun şeyi ilk kez tadıyorsun: fark edilmek. Bu sevgi eksikliği değil, ilgi ve görülme açlığı gibi düşünebilirsin, çok normal.

Canım, normal biri de bunu unutmuyor aslında, sadece herkes açık açık söylemiyor. Sen duygularınla daha fazla temas halindesin. O anı bu kadar net hatırlaman, ne kadar uzun süredir böyle bir şeyi beklediğini gösteriyor. Bu da seni “anormal” değil, hassas ve kalbi kırılgan biri yapar sadece.

Kanka, istersen böyle küçük yerlerden başlamak çok iyi: her gidişinde iki cümle sen aç, “Abi nasılsın, işler nasıl?” gibi. Zamanla minicik bir tanıdıklık bağı bile insanın yalnızlık hissini azaltıyor. Yani sen o anı boşuna büyütmedin, kalbin sana “ben de görülmek istiyorum” dedi sadece. Bu çok kıymetli bir fark ediş. 💙