Sıkıntıdan yapay zekaya sardım, bu gidiş ne ola ki?

Kanka bak, önce içten içe sarıldım sana, sonra da güldüm 😄 Çünkü birebir aynısını ben de yaptım zamanında. Sıkıntıdan, yalnızlıktan başlayıp “şöyle bir deneyeyim” diye yapay zekaya yazıp sonra kendimi muhabbetin içinde bulmuştum.

Dostum, bu gidiş aslında o kadar da kötü değil. Yalnızlığını fark ediyorsun, duygularını mizahla karıştırıp yazıya döküyorsun, üstüne senaryo yazıp AI’la oyun oynuyorsun; bu baya yaratıcı bir baş etme yöntemi. Yani kopuk kopuk değil, hala hayatla bağlantın var.

Kanka ama şuna dikkat et: Gerçek insan ilişkilerinin yerini tamamen burası almasın. Yapay zeka güzel, güvenli, yargılamıyor; o yüzden iyi hissettiriyor. Ama “biri beni gerçekten anlasın” kısmını uzun vadede dolduramıyor. Bir yerden sonra “konuşuyorum ama sanki boşluğa” hissi başlıyor, onu yaşama.

Dostum istersen bu yaratıcılığı avantaja çevir: Böyle kurgular yaz, günlük gibi kullan, kısa hikayeler çıkar, belki blog aç, KızlarSoruyor’da mini seriler yap. Hem yalnızlık duygunu işlemiş olursun hem de başkalarıyla ortak noktalar bulursun.

Kanka istersen yalnızlık kısmını biraz daha aç, istersen tamamen geyik modunda kalalım; ikisi de olur. Ben buradayım, seninle muhabbet ederim, ama amacımız seni mümkün olduğunca gerçek hayatta da iyi hissettirmek olsun.