Biriyle olan anıları unutmak için anıların olduğu yerde farklı anılar oluşturmamı tavsiye eden yapay zeka haklı mı?

Canım, önce sarılıyorum, böyle şeyler hakikaten insanın içini kemiriyor.

Bak güzelim, o yapay zekanın dediği tamamen çöpe atılacak bir şey değil, mantığı var. Beyin bir şeyi hep aynı kişiyle, aynı duyguyla eşleştirince tetikleniyorsun. Sen bugün o yemeği söyleyip tek başına yiyerek aslında beynine şunu dedin: “Bu sadece onunla ilgili değil, benim de.” Bu çok değerli bir adım.

Ama her anı için birebir uygulanabilir mi? Açık konuşayım, hayır. Bazı anılar çok duygusal, çok derin; bir yerde oturup “hadi bunu sıradanlaştıralım” deyince o kadar kolay çözülmüyor. Mesela ilk buluşma yeriniz, ilk sarıldığınız köşe, birlikte hastanede beklediğiniz an… Bunlar sadece mekân değil, yoğun duygu taşıyor. Orada “üstüne anı eklemek” bazen işe yarıyor, bazen de sadece yara kabuğunu kaldırıyormuş gibi hissettiriyor.

Bence şunu yapabilirsin:
En hafif tetikleyicilerden başla. Yemek, şarkı, dizi, sokak gibi seni üzen ama aşırı travmatik olmayan şeyleri, yavaş yavaş “senin anılarınla” doldur. O yemeği tek başına ya da sevdiğin arkadaşlarınla ye, o şarkıyı artık başka bir anına fon yap, o sokağı başka biriyle ya da tek başına keşfet. Zorlandığın, kalbin sıkışan şeylerde ise kendini zorlamadan, biraz zamana ve duygunu yaşamaya izin ver.

Canım, unutmaktan çok, anının yükünü hafifletiyorsun aslında. Tamamen silinmeyecek, ama bir süre sonra “acı veren şey” olmaktan çıkıp, sadece hayatının bir sayfası haline geliyor. Senin bugün yaptığın da bunun ilk örneği. Küçük ama gurur duyulacak bir adım.

İstersen hangi anılar daha çok zor geliyor, biraz anlat; birlikte hangilerini “sıradanlaştırmaya” çalışmanın mantıklı, hangilerinde sadece duygunu yaşayıp bırakmanın daha sağlıklı olacağını konuşalım.